Sigue la Aventura

Buenas tardes iedereen,

Het is heeeeeel lang geleden maar hierzie weer een lang verhaal! Sorry voor de informatie tekort maar het zijn ontzettende drukke weken geweest. Niet alleen door de leuke dans fotos die jullie gezien hebben maar vooral door de stage dagen, de trouw van mijn tante en ook ons eindwerk dat binnen geleverd moest zijn vorige week en die ik natuurlijk had laten liggen tot het hoog tijd was om er aan te beginnnen. Nu is het even terug een rustigere periode en kan ik jullie helemaal up te daten van de gebeurtenissen hier in Ecuador.

We zijn al meer als halfweg nu al en het is feitelijk schandalig dat het maar de tweede keer is dat ik schrijf. Maar we gaan voor kwaliteit en niet voor kwantiteit, hopelijk :)

Hier in Ecuador verloopt altijd alles nog steeds goed, het thuisgevoel begint zich al helemaal in mijn hart in te nestelen zou het niet zijn dat het enkele mensen ontbreekt. Maar het weer, het eten, de lach en de verhalen van de mensen en de familie beginnen mijn hart stilletjes aan in te palmen. Het Ecuador feeling, he Hannah :).

Op stage is alles heel goed, ik stap iedere ochtend of avond (afhankelijk van de shift) heel graag en best wel zelfs wakker de bus op. De bus naar de materniteit is hier ook een hele avontuur, zoals alle bussen in Ecuador trouwens, je weet nooit of je er gaat geraken. De race is hier niet alleen voor formule 1 wagens, maar nog het liefst voor grote oude ijzerwinkels op wielen. We betalen 25 dollarcent per rit en we krijgen altijd een zitplaats aangeboden van de mannen, echte heren hier. Het is niet alleen eng om op de bus te zitten omdat die zo gek kunnen rijden maar de meeste overvallen gebeuren hier ook in de bussen, zomaar dag of nacht ineens, maar we nemen onze voorzorgen (zo belabberd en arm mogelijk eruit zien met onze doktersjas erover) en de leuke salsa en merengue muziek die opstaat maakt veel goed.

Aangekomen in de materniteit moeten we ons omkleden in een kleedkamer dat niet groter is als mijn kamer in België en waar er zeker 40 vroedvrouwen, dokters, assistenten, verpleegsters, verpleegsters assistenten, secretaressen en zo verder zich omkleden om van wacht te wisselen. Op de deuren van de wc's hangt er een handleiding van hoe je pipi moet doen en ik durf te wedden dat als ze in die wc's en douches een wisser nemen om de bacterieën op te sporen het erger is dan de goorste wc van de marginaalste camping in België.

We moeten dan ook zo van die mutsen, mondkapjes en schoenovertrekken aandoen omdat de verloskamer zogezegd een steriel werkveld is. Dit is heel tegenstrijdig met hoe ze hier in de kasten liggen te slapen, spuiten gebruiken om in de koffie te roeren, met hun pakjes van thuis komen (in de bussen) en die er aanhouden en ze na iedere bevalling snel met een borstel over de helemaal bebloede verlosbed gaan om die te 'kuizen'. Maarja dit is aanpassen allemaal en aanvarden.

Eenmaal aangekomen zeggen we hallo tegen iedereen die we kennen en die hallo terug zegt, we hebben heus al veel vrienden gemaakt :), en dan gaan we eens kijken in pre parto (arbeidkamer) welke vrouwen er liggen. De pre parto is een grote kamer waar links de vrouwen worden gelegd die normaal vaginaal gaan bevallen en rechts de keizersnedes, in het midden de miskramen en abortussen. Alle vrouwen liggen samen en worden gelijk behandeld, en hoe!
ergens links in een hoekje is ook het bureau vande resident dokters, de secretaressen,de vroedvrouwen, de student vroedvrouwen, de verpleegsters en de assistent verpleegsters. Iedereen heeft hier ook zij eigen taakje, niemand doet de hele begeleiding van 1 vrouw.

Resident dokters= doen opneem gesprek, vaginaal onderzoek en beslissen wat er gaat gebeuren (maar vindt het niet belangrijk om dit aan de vrouw te vertellen).
Secretares= neemt de telefoon op als ze wakker is, schrijft de vrouwen in en zorgt voorhet registreren van het gebruikte materiaal, klaagt veel
Vroedvrouwen = onderzoeken de vrouwen, beslissen of erstimuleermiddelen worden gegeven,breken de vliezen, 'begeleiden de vrouwen', vragen deassistent verpleegster om bedpannen, controleren de parameters
Student vroedvrouwen = nemen de parameters (temperatuur, bloeddruk, pols, ademhaling), leggen de vrouwen aan de cardiotocogram (om te registreren hoe de harttonen van de baby zijn en hoeveel contracties de vrouwen hebben) maar kunnen deze niet interpreteren, als de harttonen wat plat zijn halen ze een soort vibrerendtelefoon die ze op de buik leggen en zo de baby wakker verschieten (die vibrerend telefoon wordt ook soms gebruikt voor nekmassages door de residenten). Verder slapen zij, spelen in hun gsm's, staren ons aan en soms doen ze dansdemonstraties (dat zijn de toffe).
De verpleegsters= plaatsen de infusen (in minder als 2 min is dat geplaatst!!), maken medicijnen klaar en dienen die toe, klagen ook veel. Van hun mogen we al soms infusen plaatsen en ik kan zeggen dat ik hier echt al veel beter in ben geworden! jeeij!
De assistent verleegsters= ZOUDEN een deken aan de vrouw moeten geven als ze binnenkomt, bedpannen aangeven als ze moeten pipi doen, nierbekkens als ze moeten overgeven maar meestal liggen ze te slapen, hebben gewoon geen zin of zijn te moe. Het is hier heel gewoon dat vrouwen gewoon naast hun bed moeten overgeven of dat ze pipi doen in bed omdat het te laat is. Het is echt om heel boos op de worden maar anderzijds zijn hier ook heel veel mensen die dubbele shiften werken en dus soms 17 uur aan een stuk werken, dus het is ook te begrijpen. Blijft niets over dan zelf handschoenen aan te doen en met bedpannen en nierbekkens rond te crossen, ondertussen zijn er een aantal van die assistent verpleegsters die doorhebben dat wij het toch doen en express blijven zitten.

Bon, de opvolging van de arbeid verloopt een beetje het zelfde als in België, behalve dat er soms van die medische blunders gebeuren dat je niet kan begrijpen maar waar je u ook best niet te druk over maakt omdat je dan ook heel veel tegenwerking krijgt van het personeel daar. Waar ik het moeilijkst mee had en soms nog steeds heb is van hoe ze de vrouwen hier behandelen.

Het is normaal dat een vrouw pijn heeft tijdens de arbeid en dat ze dit uitdrukt en zeker inziekenhuis waar epidurales alleen voor keizersnedes zijn en de gemiddelde leeftijd om voor het eerst een kind te krijgen 16 is precies. Sommige meisjes zijn 13 jaar, soms 20 maar dan al met 2 of drie kinderen. Een keer was er een meisjevan 25 jaar dievan haar 5de kind kwam bevallen, voor heteerst ophaar 15 bevallen, haar baarmoeder kwam al bijna uit haar vagina. Als we nu een vrouw hebben die 25 is of ouder en die komt van haar eerste kind bevallen dan zijn we verbaasd, dan zeggen we tegen elkaar'alle die is er ook laat aan begonnen', we zijn echt al bijna oude vrijsters in vergelijking met de meisjes hier.

Ik heb al met veel mensen hier gesproken van hoe dat dit komt, want ik kan me niet voorstellen dat dit vroeger ook zo was (ofwel vergis ik mij). Maar blijkbaar is het zo dat hier de 'na het huwelijk pas' regel al helemaal niet meer geldt maar dat er serieus foute mythes bestaan rondanticonceptie, dat samen metde reggaeton en 9 maand later zitten ze in de Sotomayor, niet eens wetend hoe ze moetenbevallen. Zo denken ze dat ze alleen de pil moeten nemen als ze seks hebben gehad, of ook om cosmetische redenen wordt het niet gedaan, je wordt er dik van, je krijgt uitslag op je gezicht,... Er moet hier dringend wat meer voorlichting erover worden gegeven, 13 en zwanger is echt heel erg. Die weten helemaal niet wat er aan de hand is, als je daar vaginaal oderzoek bij moet doen dan giechelen die en dit is normaal omdat je op die leeftijd al giechelt bij het gedachtje van handje vasthouden. Die vragen aan mij waar zitten jullie op te wachten, waarom halen jullie mijn kindje er niet uit, die weten helemaal niet dat je 10 cm ontsluiting moet hebben om te bevallen (voor wie het niet wist, voila hier bij:)). En het personeel bekommert zich ook niet om hun dit te vertellen. Die hebben pijn maar die snappen niet waarom, die weten niet hoe lang ze pijn gaan hebben en hoe ze die pijn moeten verwerken.

Bekende 'pijnbestrijding-aanmoedigingszinnetjes' zijn, in graag van schandaligheid: 'stop met schreeuwen!', 'stop met schreeuwen, zo gaat u kind dood', 'je houdt niet van je kind zeker dat je zo zit te schreeuwen', 'dan moest je maar niet zwanger worden e', 'amaai ik ben blij dat ik niet je man ben want ik zou al 3 keer zijn weggelopen'. Andere middelen die gebruikt worden zijn maandverbanden in hun mond steken of aan de monitor leggen met een zuurstofmaskerover hun mondals 'afleiding' maar de meest gebruikte middel is en blijft hun gewoon straal negeren, schreeuwen, roepen, stampen of niet, gewoon negeren en verder slapen.

In het begin stond ik echt met mjn mond vol tanden en mijn ogen vol ongeloof, ik kon me niet voorstellen dat ze zo koel en vlakaf die vrouwen konden negeren of nog erger; zo gemeen doen tegen hun. Ik heb me van het begin af niets aangrtrokken van dit en ik ga naar die meisjes en doe ademhalingsoefningen met hun, kalmeer hun en zeg hun hoe ze best moeten gaan liggen of zitten en vertel hun ook wat er aan het gebeuren is en wat er gaat gebeuren. Dit helpt meestal al heel veel, het enigste nadeel is dat doordat je dan de enigste bent die er lief tegen doet zich helemaal vast klampen aan u en je niet weg laten gaan, die smeken u om niet weg te gaan en ja dan kan je ook natuurlijk helemaal niet weg. Als er zo 3 vrouwen liggen kom je handen te kort, soms lukt het om 2 vrouwen tegelijk te begeleiden maar meestal niet. De dokters en studenten zitten u dan aan te staren en veel erkenning krijg je er niet voor, meestal zeggen die 'dat heeft allemaal geen zin, laat die gewoon' maar dan negeer ik hun danop hun beurt en doe ik verder, want het heeft wel zin! Als je dan daarna de bevalling kan doen van die vrouw en daarna afscheid neemt dan zijn die zo dankbaar!! Oh dan ben je zo vol van een tof gevoel omdat het daarvoor is dat je het doet! En dan op naar de volgende omdat er zo nog 5 liggen te wachten.

Wat ook heel erg is dat de vrouwen die een miskraam hebben gehad in de zelfde zaal liggen dan de vrouwen die normaal van een levend kindje gaan bevallen. Bij de vrouwen die normaal gaan bevallen wachten ze tot het kindje helemaal naar beneden is gedaald en bijna met het hoodje eruit ligt om dan PARTOOOO te roepen en dan komt er zo een meneer in een geel pakje (de kuikentjes) en die voeren de brancard naar de zaal ernaast (de parto)waar de bevallingsbedden liggen, als het geel mannetje niet komt dan bevalt die meestal in bed omdat het niet de taak is van de vroedvrouw of van de dokters om de brancards te vervoeren :). Als het een miskraam is dan bevallen die zowiezo in bed. Dan is dat toevallig dat er iemand onder het deken komt kijken en ziet 'ah het is eruit'. Dan pas voeren ze die naar de parto en halen ze de placenta eruit, doen ze de vrouwen in slaap (zonder hun te zeggen dat ze in slaap gaan worden gedaan) en doen een curettage (kuizen van de baarmoeder door die proper te schrapen). Veel wordt er niet over gepraat of niet over gevraagd, zelden wordt er gezegd 'veel moed mevrouw'. Soms weet je ook niet of ze zelf hun kindje hebben proberen te doden door middel van medicijnen of bij eenillegale abortus 'kliniek', omdat abortus nog steeds verboden is in Ecuador.

Vorigemaandag is er ook iets heel raars gebeurd, een kuikentje (brancardvoerder) had aan Loes verteld dat de vorige nacht een vrouw in de pre parto was gestorven. Hartaanval, boef, dood. Iedereen lag te slapen, dus niemand had het echt gemerkt. Achteraf heeft Martine het aan een dokter gevraagd en die wou er precies niet echt over praten, hij riep er snel een resident bij en die zei dat de vrouw HIV had en ook aan de drugs was. De dokters zei dan 'oh yeah she was a junkie', zo van 'voila eigen schuld'. Maar veel wouden ze er precies niet over kwijt, super bizar. Maar zo vies!! Waarschijnlijk heeft die vrouw zitten roepen maar wat maakt zo een schreeuw nog uit boven al de andere schreeuwen? en voor de andere vrouwen die er ook lagen?! Brrr... alle het fijne weten we er niet van maar toch, het gedachte en vooral het feit dat er zo geheimzinning over wordt gedaan.

Maar stage is ook echt leuk hoor! Wat echt leuk is aan de stage is dat er een heel leuke werksfeer is, jawel raaar maar waar. Eenmaal dat je u overheen hebt gezet dat ze zo onvriendelijk zijn voor de vrouwen en je het personeel leert kennen zijn het wel toffe mensen. Wat echt leuk is dat hier iedereen zo vriendelijk is tegen iedereen (behalve de patiënten dan), de gynaecologen zijn bevriend met de kuismannen, de verpleegsters met de vroedvrouwne, de gynaecologen met de vroedvrouwen (tot romances toe) en tussen het personeel hangt er echt een leuke sfeer van veel lachen en vertellen en openheid. Er is hier niet zo een ding van ik sta boven u en jij voert mijn bevelen uit of omdat jij maar kuist groet ik u niet smorgens, nee! Iedereen lacht en is vriendelijk! (alle uitzonderingen maar die zijn meestal gewoon anti-België). Je hebt hier nooit het gevoel van 'jij bent maar een stagiairke', nee! je bent echt mee bij het team en ze betrekken u erbij, maken mopjes met jou, zijn nieuwsgierig en vriendelijk!.

Het is ook echt leuk dat we hier zo veel kunnen oefenenen!!, we lerenvollenbak hechten (iets dat in België heel moeilijk teleren is omdat de dokters hechten als er een knip is gezet), we mogenheel veel bevallingen doen (ik zit al aan 45 bevallingen) en iedere dag leer je iets bij of verbeteer je u technieken.Dat allemaal samen met de dankbaarheid van de meisjes en vrouwen die in het ziekenhuis bevallen maken het echt een top stage!! amaai, dan ga je graag die bus op iedere dag!

Verder buiten stage is alles ook wel leuk. Ik ben nog maar 2 keer echt ziek geweest, de eerste keer was het toen we naar Montañita waren. Montañita is zo de hippie strand van Ecuador, een mini klein dorpje aan zeemaar dat echt bruist van leven, overal zitten er mensen die iets van artisanale dingen verkopen, meestal zijn het buitelanders die verliefd zijn geworden op Montañita zelfen niet willen vertrekken waardoor ze uit noodzaak armbadjes of kettingen leren maken om die te verkopen en zo hun kost daar te kunnen verdienen. Vol met dready mensen en bob marley is erhet volkslied. Maar ook zo een heel flirterig sfeertje omdat ja bij al die hippie gedoe komt ook het andere hippie gedeelte :) en dat maakte het soms wel wat vies. Bon we hadden daar een hotelletje geboek voor 12 dollar met ontbijt en welkomscocktail maar die man die had zomaar uit het niets de datums verwisseld en we werden ineens een dag vroeger verwacht maar gezien dat we niet waren komen opdagen was het pech voor ons 70 dollar kwijt. Ik heb al mijn spaanse zinnen en bijna mijn schaarse spaanse scheldwoorden naar boven gehaald en ik heb me zo boos gemaakt en zelfs gedreigd om naar de politie te stappen dat ik boenk daarna ineens hoge koorts had. Uitgaan zat er niet meer in voor mij, heel de nacht geslapen om de dag erna voor Lindsay en Cindy te zorgen die diarree en overgeven hadden. Buiten al dat was Montañita heel mooi, een heel mooie strand waar er heel veel vlinders over vlogen, zeker 30 per minuut ofzo, zonder te overdrijven. De andere keer dat ik ziek was, was vorige week. Van maandag tot donderdag iedere dag overgeven. We hadden zondag een 'cangrejeada' thuis gemaakt. Een cangrejeada is het spaans voor krabfestijn. En een festijn in mijn maag werd het ook heel de week erna, amaai!. We waren zelf de krabben gaan kopen (levend), al de ingrediënten en een vriendin van Ronald ging het klaarmaken voor ons. Eerst moesten de beestje dood gestoken worden in het hart zoals vampieren, de vriendin van Ronald kreeg daarbij de bijnaam 'Buffy the vampire slayer' en daarna moesten die gekuist worden. Ik heb het kuizen gedaan en daarna gingen ze 15 min de pot in, in een jus van kei veel kruiden. Het eten was niet gemakkelijk want je moest met zo en hamertje het schil openbreken en dan kreeg je er maximum 4 lepels eetbaar spul uit. Ma voila, ik heb er zo 3 gegeten, waartussen een hele dikke, met fritje, ajuinensauceen achteraf nog een vanilleijsje met chocoladesauce. De dag erna, kotsmisselijk alles langs dezelfde weg er terug uit. En zo tot donderdag, ik moest maar het woord krab horen en ik zat op de vieze pot van de vestiares van de materniteit. Het gedachte aan de bacterieën dat daar waren deed niet veel goed en zo heb ik vorige week veel moeten crossen tussen de verloskamer en de vieze wc's van de vestiare. NU gaat het al beter en vandaag heb ik al vier empanadas gegeten.

We zijn ook naar het bruiloft geweest van mijn jongste tante. Tante Dianita is bijna 30 jaar, 4 maand zwanger en al 4 jaar samen met haar militairenvriendje Wilmer. Ze gingen vrijdag voor de civil trouwen (gemeente) en zaterdag voor de kerk. Wow dat was leuk!!. We zijn alle 4 gegaan, behalve cindy omdat ze nog veel werk had voor school, maar het was echt leuk. Vrijdag was het gewoon in zo een zaaltje waar we allemaal binnen moesten en waar een man de akte voorlas en ze moesten handtekenen. Bijna werden ze niet getrouwd door Lindsay en mijn schuld, net op het moment dat de aktenman vroeg 'heeft iemand een bezwaar tegen het huwelijk van Dianita en Wilmer, spreek nu of zwijg voor altijd' begonnen wij hevig met onze hand te schudden omdat we mijn opa wouden roepen dat hij bij ons moest komen staan om betere fotos te trekken. Al mijn tantes direct 'psst pssstt HAND NAAAR BENENDEN!!!!'. Genant!!
De dag erna was het menens, amaai. Iedereenvroeg op want er moest natuurlijk nogvan alles geregeld worden, zo hadden ze nog niet dewinkel gevonden waar de het bruidsboeket hadden besteld enzo duizend van die dingen. We zijn mee de kerk helpen versieren, vol metbloemen en daarna zijn we naar mijn tante gegaan dia kapster is (Tania). Daar heft zij onze haar heel mooi gemaakt en onze nagels, jawel onze nagels, very Ecuadorian style gegaan, en daarna zijn we ons kleed gaan aandoen. Blijkbaar had mijn mama al naar mijn tantes gebeld om te vragen of ik een deftig kleed had omdat zij zich zorgen maakte van hoe ik er weer bij ging lopen en ja oké iedereen had daar wel iets sjiek ma ik had ook wel een mooi bolletjes kleed gekocht voor amper 10 dollar in een tweedehandswinkel in Guayaquil, mijn meter viel bijna omver toen ik zei dat het tweedehands was. haha!
Het huwelijk in de kerk was heel mooi, gegeven door een pater die duidelijk ADHD had en ik heb kei hard moeten wenen. Ineens besefte ik dat mijn oma gestorven was en ik had ervoor al moeten wenen omdat er buiten dat iedereen heel lief is in mijn familie er toch veel problemen zijn onderling en dat het niet meer het zelfde is als vroeger, dat samen met het besef dat ik bijna terug moest gaan naar België en mijn grote maar zo liefdevolle familia moest achterlaten heeft echt een baby van mij gemaakt op die moment, woow, echt tranen en snikken enzo. Had ik niet verwacht maar ik kreeg heel veel troost knuffels van Loes en Lindsay en Martine en mijn tantes die het nog erger maakte. Ma we tof was natuurlijk. Het is zo leuk om hier bij de familie te zijn, dat verandert helemaal niet, de liefde dat ik van hun krijg is ongelofelijk. Ik kan binnen 1à jaar terug komen en ik weet dat ze mij nog evenveel graag gaan zien en apprecieren. Hun verhalen horen en hun horen lachen of soms gewoon naar mijn opa kijken kan me echt een warm gevoel van thuis geven, zo als vroeger helemaal.
Oke, na het huwelijk in de kerk was er natuurlijk een feest met eten en dat was ook heel leuk. Het was 30 min dansen, daarna ging de muziek uit en kreeg je u voorgerecht, 30 min terug dansen en dan hoofdgerecht en zo verder tot 2 uur s morgens. Wat wel grappig is, is dat alleen de mannen alcohol krijgen aangeboden, gevolg natuurlijk dat alle mannen zat waren en de vrouwen bloednuchter hun mannen naar huis moesten slepen. Bruidsman inbegrepen. We hebben van alles gedanst, van reggaeton tot Moskau en daarna iets waarbij je precies u schoenen heel de tijd moest afvegen. Mijn andere tante die 8 maand zwanger is (Marcela) heeft ook gedanst, haha dat was heel grappig, die heeft tot beneden zitten dansen met reggaeton. We hebben heel veel met al mijn nichtjes en neefjes en tantes en familie die ik niet eens kende gedanst en het was een heel leuke avond. De dag erna terug naar Guayaquil en iedere keer met een extra mooie herinnering aan mijn familie.

We zijn nu al terug 2 weekjes thuis en ondetussen is het eindwerk binnen, eindelijk!! wat een last dat er van mijn schouders viel!. We zijn ook terug 2 weken gaan werken, waarvan ik de laatste door de cangrejeada tussen pot en verloskamer heb gedaan, maar hard gewerkt hoor! Ik heb mijn eindevaluatie gekregen van de weken dat ik tot nu toe stage heb gedaan en het was heel goed! Dit maakt het allemaal nog leuker.
Nu volgen er ook nog groot nieuws: ik ga naar de Galapagos eilanden!! jaweel!! el papa heeft ervoor gezorgd dat ik niet alleen naar de Galapagos kan gaan maar ook naar een trip diep in de jungle in een eco lodge waar je heel veel vogels kan zien!! Ik vertrek nu vrijdag (2/4) tot dinsdag (6/4) naar de jungle en van de 16^de tot de 19^de zit in de Galapagos. Daartussen ga ik werken hoor voor degene die denken dat we hier alleen op vakantie zijn :).

Gisterenzijn de meisjes ook op reis vertrokken door Ecuador (Mindo, Cotopaxi, Baños, mss Cuenca en Montañita bis), ik ben gebleven omdat ik nu de dagen ga inhalen dat ik kwijtraak door naar de jungle en naar de Galapagos te gaan en ik ga ook eens mijn Guayaquileense famillie gaan bezoeken die ik nooit in mijn leven heb gezien. Ik heb hier een overgrootmoeder, zoals in de mama van mijn oma (die al gestorven is), en ik ga die gaan bezoeken. Ik ga dat morgen probereren te doen.

Vandaag ben ik samen met Martine naar Playas gegaan voor een daguitstapje en nog eens weg te zijn van deze grote, veel te warme en veel te drukke stad. Reis naar daar heen en terug is 10 dollar en je bent 4 uur onderweg in totaal (2 uur heen, 2 uur terug) Playas is een groot strand met heel veel strandstoelen en zoals overal aan het strand verbrand jeer door u parasol en door de factor 60 zonnemelk heen. Toen we daar op het strandstoel lagen te lezen kwam er een heel oud mannetje voorbij die snoepjes verkocht en die riep iets en we verschoten ons dood en die kwam 'oh maar je moet geen schrik hebben' en begon daar een hele uitleg te doen waarbij hij vooral Martine heel diep in de ogen keek en zo heeft hij een half uur serenades voor haar zitten zingen, haha. Een heeel lief meneertje, blijkbaar had hij ook veel buitelandse vriedinnetjes want hij haalde een schriftje tevoorschijn van allemaal vrouwen van overal in de wereld die er iets op hadden geschreven voor hem. Na de 30 uur serenade mochten we er ook iets op schrijven en hij heeft zijn trouw aan Martine beloofd. Dus met een 80 jaar oudevriendje erbij voor Martine zijn we vandaag terug naar huis gekomen, een vieze sandwich gegeten en nu ga ik met mijn tenen vol met zand slapen.

Binnenkort ben ik terug en ik ga ook wel blij zijn om terug te zijn, overlaatst mistte ik het gevoel van in Leuven te fietsen, de Blijde Inkomstraat naar beneden (want de Tiense mag niet), de metro te nemen in Brussel (betalend, want zwart rijden mag niet), Roger te aaien, bij Leila en Anabel te slapen, mama haar ceviche die het lekkerste blijft, papa zijn fruitsap s morgens op een zondag en van Filip is het te veel om op te noemen. Vriendinnen jullie zijn ook in mijn hart, allemaal!! (bel of skype eens, neem een voorbeeld aan Ilse:))! En Alexander, ook s Skypen aub, neem een voorbeeld aan Esteban (Steve) die in madrid zzit.

Muchos saludos calurosos (waarm, want dat is het zeker hier!!)

Bianca

Ps: ik ben blij dat de lente bij jullie ook begonnen is en dat we nu de zon delen! Balen wel van dat uurtje vroeger opstaan.

Het heeft even tijd nodig gehad maar hier volgt het volgende verhaal...

Hola chicos y chicas!

Hoe gaat het daar met jullie? Valt het weer al een beetje beter mee? Hier met ons gaat het. We hebben even een aantal keer pech gehad maar ik denk dat we kunnen spreken dat we nu allen aan de betere hand zijn. Hier volgt een volgend verhaal...

Het laatste dat er geschreven is, komt al van een heel eind terug dus ik ga dat ook doen. Even nadenken... Niet vorige zaterdag maar de zaterdag ervoor zijn we met z'n allen gaan dansen met de vriend van Martine en nog 2 andere dokters vanuit de Sotomayor. 3 Toffe kerels met een stevig gevoel voor ritme kregen ons allen onmiddelijk op de dansvloer. Ook Abraham (de zoon van Martha) en zijn vriend Augustien waren achterna gekomen en ik moet zeggen hetwas weer een heus feestje dat duurde tot in de vroege uurtjes.
Zondag sliepen we dus lang uit en besloten we om 's avonds in Martha's huis met z'n 4 een filmpje te kijken. Eens een Belgische kant op dachten we alleen zorgden we voor Engelse ondertiteling zodat Abraham mee kon kijken. Windkracht 10 viel hier echt in de smaak. Maandag werkten we nog voor school. En in de late namiddag trokken we naar een winkelcentrum om even te shoppen en iets heerlijks te eten. We besloten ook een cinema'ke te doen en ik moet zeggen deze keer viel de film ook bij mij echt in de smaak. Typisch dat wij met z'n vijven een rasechte romantische komedie eruit pikten. Valentine's day denk ik dat de naam was.
Dinsdag besloten we niet een hele dag voor onze literatuurstudie te werken en zijn we dus in de late namiddag een wandeling gaan maken op de Malecon (of hoe je dit ook schrijft). Dit is een lange dijk langs de rivier die je kan afwandelen en eerlijke gezegd beschikt het ook over een romantisch deel van Guayaquil. Na een heerlijke taxi en een heerlijk maaltijd, kropen Cindy en ik vroeg in ons bed want de wekker stond vroeg woensdag.
Woensdag was het weer zover....op naar de Sotomayor maar deze keer niet met Linsday maar met Cindy! We stonden er klaar voor maar merkten al snel dat er niet veel te doen was. Al de bevallingen die er waren werden afgegeven aan de residenten van hier en de moed zakte tot in onze schoenen. UIteindelijk kreeg Cindy toch de kans om een bevalling te strikken. Het leek een dagje zonder werk al was het begeleiden van de vrouwen toch wel een pluim voor ons waard. Ze bedankten ons en we kregen echt voldoening.
Donderdag besloten we om weer te gaan werken. We hadden al wat meer werk. Ik mocht voor de eerste keer hechten en was zo fier als een gieter (zoals ze dat bij ons zouden zeggen). 't Was wel moeilijk maar super leuk. Mijn dag kon niet meer stuk en ik ging naar huis en was weer een aantal bevallingen rijker.
Vrijdag zou Martine meegaan met ons naar la maternidad. Het beloofde een druk dagje te worden want de bedden lagen vol toen we aankwamen. Cindy deed haar eerste bevalling van de dag terwijl er ondertussen een keizersnede volgde. Iemand van de residenten kwam aan Martine vragen om te assisteren en zei vroeg of ik dit niet graag wou doen. Ik stemde toe want zag dit helemaal zitten. Ik waste mijn handen, kleedde me steriel aan en daar stond ik dan met mijn tafel vol instrumenten voor mij. Eerst kreeg ik nog even een overzicht van welke instrumenten er waren en hoe deze noemden en hup...ik kon aan de slag. Het kindje werd geboren en het leek me eerder een prematuurtje dan een voldragen kind. Wel een flinke vriend want hij liet onmiddelijk een kreet van zich horen. Het hechten duurde wel wat langer en aangezien ik 's morgens niet veel gegeten had voelde ik me draaien. Geen paniek...ik kreeg een stoel en we waren bijna aan het einde. Nadat de keizersnede beeindigd was, ging ik toch snel een koekje eten en kon ik er weer tegen. Mijn eerste bevalling van de dag volgde...iets daarna mijn 2de...iets daarna mijn 3de en vlak voor we vertrokken mijn 4de. De laatste bevalling was van een vrouw die in de pre parto lag van haar 10de kind.Tijdens de bevalling schreeuwde ze alles bijeen dat ze het beu is steeds kinderen te krijgen. Ze wou en kon niet meer en kon haar kinderen niet onderhouden. Ik had medelijden met haar maar besefte dat dit nu eenmaal de manier is waarop het hier gaat. Wat een dag seg...4 bevallingen en 1 keizersnede. Bij een van de 4 bevallingen mocht ik echt helemaal alleen de huid hechten want de vroedvrouw heeft me geheel alleen gelaten en is vertrokken! Ook cindy had 4 bevallingen gedaan en beiden waren we super fier op onszelf! super moe kwamen bij Martha aan en kregen toen te horen dat Lindsay en Bianca niet konden gaan werken. Lindsay had been dat helemaal opgezwollen was door een ontstoken beet. Zij was hiermee naar het ziekenhuis gegaan om geen zware ziekte uit te sluiten. Maar met antibiotica, veel rusten en vitamines zou het in een paar dagen opgelost geraken. Dit stelden ons allen gerust. Vrijdag ben ik dus vroeg gaan slapen na een super leuke maar zware dag op de maternidad.
Zaterdag hebben we eerst heerlijk gekookt en hebben we daarna een Cuba Libre feestje gehouden. Ook Marthe dronk een glasje en ik moet zeggen het was grappig ze een beetje zat te zien. Na een fijn feestje hier zijn we weer gaan dansen en ook deze keer was het een geslaagd succes!
's Zondags bleven we weer lekker liggen en aten we een zalig ontbijt.'s Avonds kwam Augustien nog langs met zijn gitaar en na een aantal liedjes kroop ik vroeg in mijn bed voor een hele week werken.
Maandagmorgend vertrok ik met Bianca en Martine naar de maternidad. Het was weer een zeer rustige dag en Bianca deed 1 bevalling en ik prikte mijn eerste infuus. We begeleiden wat vrouwen en waren weer even zo blij dat deze ons dankbaar waren. Martine was al op tijd naar huis want zij had heel veel rugpijn. Toen we 's avonds thuiskwamen had Martine koorts en ik vond dit eerder neit zo geruststellend.
Dinsdag waren Bianca en ik weer gaan werken en elk assisteerden we 1 bevalling en mochten we er 2 zelf doen. Ik mocht voor het eerst verdoving toedoenienen. Weer iets nieuws geleerd! Die dag hadden we weer een vrouw binnen en zij begon opeens te stuipen (weer een zwangerschapsvergiftiging). Gelukkig leefde het kindje deze keer nog maar of het schade had opgelopen dat weten we niet. Ook was er een vrouw met AIDS die kwam bevallen. Dit zie je hier ook af en toe zei één van de vroedvrouwen. Na een dagje hard werken kwamen we thuis aan en hoorden dat Martine naar het ziekenhuis is moeten gaan en dat zij een nierontsteking heeft. Ocharme dat arme dutske! We kochten haar een kadootje en hoopten allen dat ze snel beter was.
Woensdag sliep ik uit. Ik zou die avond gaan werken maar mijn maag protesteerde enorm. Ik had van die enorm kolieken en kon niet ver van de wc weglopen. Ik had iets serieus verkeerd gegeten en dit liet mijn lichaam duidelijk merken. Een hele dag heb ik een weg afgelegd van de badkamer naar mijn bed. Naar de avonv toe kon ik toch iets binnen houden en ik hoopte dat dit een goed teken was. Geen zwangere vrouwen voor mij die nacht maar ik hoopte met veel rusten snel beter te zijn. Martha zorgden goed voor mij en Martine en hier en daar kregen we iets te eten dat volgens haar heel goed voor de buik was. Wat een lieve vrouw toch!
Donderdag rustte ik ook uit en nu zijn we vrijdag en sta ik terug paraat.Mijn buik doet nog wel een beetje vreemd maar ik denk mits eten dat ik wel aansterk. Ik hoop op een drukke nacht vol met dikke buiken! Tot het volgende verslag! Hasta la proxima y muchos besos! Loes

Een vervolg op onze gebeurtenissen in de sotomayor...

Buenas Tardes chicos y chicas,

Ik (Loes) vertel jullie graag een beetje meer over de gebeurtenissen op de 'maternidad'. Woensdag trokken Lins en ik volle moed (na een toch wel zware maandag) naar de Sotomayor om daar weer tussen de bolle buiken te vertroeven. Er lagen weer een hele hoop vrouwen zowel voor een keizersnede als voor een vaginale bevalling. Hier en daar steunde we de vrouwen en probeerde we met hen mee te puffen om toch maar te laten zien dat ze zich zeker niet alleen moeten voelen in hun lijden. Het was eens een dagje waarbij niet echt iets mis ging en na weer een paar bevallingen gezien te hebben besloten Lins en ik er donderdag ook voor te gaan.

Donderdag beloofde onze dag te worden. Er waren geen andere studenten aanwezig dus zouden we met volle moed ons best doen om hier en daar een handje te helpen. Lins mocht eerst al een vaginaal onderzoek doen en dan kwam het lang verwachte ogenblik...mijn eerste bevalling! Een vierde kindje waarvan de bevalling op zich super vlot ging.Lins kreeg ook de kans om nog eentje te doen. Terwijl zei aan het helpen was met hechten brengen ze in spoed een vrouw binnen waarvan het hoofdje al te zien was. Na een keer persen, lag het kindje in haar bed maar al vlug stond de vroedvrouw naast haar om het kindje vast te pakken. Iets daarna krijgt de vrouw terug pijn en het gevoel te persen waar opeens een 2de hoofje te voorschijn komt. De vrouw kon haar ogen niet geloven. Niemand had haar ooit verteld dat het om 2 kindjes ging maar ook in de Pre-parto zaal (de zaal waar de vrouwen liggen tot ze 10cm hebben en geregeld onderzocht worden) hadden ze dit niet opgemerkt. Voor te lachen maakten een van de dokters een mopje door te zeggen dat hij nog een handje zag (dus een 3de kindje) maar de vrouw deed haar benen toe en riep dat 2 meer als genoeg waren. Iedereen moest lachen. De vrouw was helemaal overstuur en mocht dan ook van de vroedvrouw naar haar man bellen om te zeggen dat ze niet met 1 maar 2 kindjes naar huis kwam. Wat een vreemde maar super grappige situatie toch! Na deze bevalling kon ik weer een bevalling doen maar ook weer deze keer ging alles super snel (precies of alles hier veel sneller gaat).

Voor dat we naar huis gingen zagen we nog een keizersnede van een zwangere vrouw van 29 weken van een kindje dat niet levensvatbaar verklaard werd. Het ging om een kindje met nierprobleempjes, maagproblemen, onder ontwikkelde beentjes. Idd toen het eruit kwam was het precies een zeemeerminnetje. de beentjes waren aan elkaar vastgegroeid en 1 armpje was verkramt. Het had dus ook geen geslacht en het had ook een raar gezichtje. Wel leefde het kindje nog maar na een paar uur slaakte het zijn laatste zuchten en wij verzoenden ons met het idee dat hij het toch nooit gehaald had al was hij voldragen (40 weken) geweest.

Vrijdag trokken Lins, Martine en ik terug naar de Maternidad en het beloofde een fijn dagje te worden al beseften we weer snel wat de realiteit was. Lindsay deed haar 2de bevalling waarna ik mijn 3de bevalling mocht doen. Weer een snelle bevalling. Iets later hoorden we in de pre-parto zaal een vrouw erg schreeuwen. In deze zaal liggen links alle vrouwen die er zijn voor een vaginale bevalling, links alles vrouwen die om een keizersnede betalen en achteraan kunnen er vrouwen zijn die een doodgeboren kindje in hun buik hebben zitten en die dus komen bevallen van dat dood kindje. We zagen een vrouw enorm hard wenen en roepen achteraan in de zaal. Het was een vrouw die 22 weken zwanger was en voor de 3de keer op rij een dood kindje had. 1 zoontje had ze al maar de ander 3 zwangerschappen waren verkeerd afgelopen en zo lag ze hier weer voor de 3de keer. De weende en vertelde me dat ze zoveel pijn had en echt een dokter nodig had want dat ze het allemaal niet meer aankon. De dokters negeerde deze kreet maar terwijl Lindsay en Martine een andere vrouw waren aan het begeleiden, pakte ik de vrouw haar hand vast en probeerde ze te troosten door te zeggen dat ze op haar ademhaling moest letten en te vertellen dat ze wel sterk genoeg was om dit te kunnen. Bij elke wee nam ze mijn hand vast en legde ze haar hoofd op mijn schouder waarbij ze weende en krijsde van de pijn. Ik had enorm veel medeleiden met de vrouw maar voelde me ook zo machteloos. Tot een dokter naar haar kwam en haar onderzocht om te voelen of het kindje mits persen eruit kon komen. Ik mocht ook onderzoeken en voelde het hoofdje goed klaar zitten. Na een paar keer persen was het kind er nog steeds niet maar ik zette de vrouw rechtop, maseerde nog een beetje en probeerde naast haar te staan om er gewoon voor haar te zijn. Normaal als de vrouw echt aan het bevallen is of het kind is er bijna brengen ze de vrouw naar de verloskamer. Maar mits nog een paar keer persen was het kind te zien en geen dokter die omkeek. Ik zag het kindje geboren worden terwijl ik de vrouw haar hand vastnam. Daar lag het kindje dan...tussen haar benen. Niemand keek om en er was ook niemand die handschoenen vastnam om het kind op te pakken. Ik voelde me machteloos. Na een kwartier werd de vrouw (met nog steeds dat kind tussen haar benen) door de gang naar een kleine kamer gebracht. Ze werd verlegd op een ander bed en ondertussen werd het ander bed met het kindje afgevoerd. Ze wist niet wat er ging gebeuren (want hier wordt niets over verteld). Ik stelde haar gerust en veegde haar tranen weg wanneer ik vertelde dat het jongetje was. Ze werd in slaap gedaan waarna ze een curretage (het proper maken van de baarmoeder) uitvoerden. Ik was achteraf zo boos op mezelf! Ik had handschoenen moeten vastnemen en het kindje opvangen zodat ze tenminste wel een beetje respect kreeg die ze verdiend had. Daar stond ik dan zo machteloos en helemaal aan de grond genageld over wat er gebeurde. Even had ik het gehad en liep wat rond de dolen door de gangen. Na even alles te laten bezinken ging ik verder waar er terug een nieuwe bevalling op mij lag te wachten. Even had ik geen zin om ze te doen en Martine nam ze over. Lins deed haar 3de bevalling en we stonden nu gelijk.

Ik dacht dat we het ergste wel gehad zouden hebben al brachten iets daar na een bewusteloze vrouw binnen. Ze had een aanval gekregen en is beginnen stuipen (dit kan door een bepaalde aandoening, eclampsie) waardoor ze helemaal buiten bewust zijn is geraakt. In spoed hebben ze een keizersnede uitgevoerd om het kindje nog te redden maar tevergeefs...ze waren al te laat! Dit was wel even een genoeg voor een dag en we waren dus blij dat we naar huis konden. Hoe het met de vrouw zou zijn als ze wakker was? Geen idee...als ze het zelf al maar haalde maar dat zouden we ook niet meer te weten komen. Aangekomen thuis bekwamen we even in de zetel van de gebeurtenissen en genoten van de rust. we gingen op tijd slapen en sliepen lekker uit. Na het uitslapen zijn we naar de winkel geweest en hebben Lins, Martine en ik lekker petit beurre koek gemaak! Het viel echt in de smaak bij Martha, haar zonen en haar dochter! Weer eens iets Belgisch voor hen gemaakt en dat vinden ze altijd super fijn!

Gisteren zijn we weer weggeweest naar de dansclub van vorige week! Weer lekker gedanst en het was super tof! Wat zijn de dansstijlen hier toch fijn! We lagen weer super laat in ons bed en waren dus blij dat we vandaag konden uitslapen. We zijn nu net een paar uur wakker se en hebben net beslist om iets lekker te gaan eten. Ik ga het bij dit verhaal laten want heb nog veel ander werk te doen (en vind het zelf al lang genoeg)! Hasta la proxima, amigos y muchos Besos

Loes x

Eerste dag stage in de Sotomayor! where we (and you) al have been waiting for!

Eindelijk beginnen de stage ervaringen voor ons. Maandag was het eindelijk zover. Na 2 weken genieten in het mooie Ecuador vertrokken, Loesje en ik als eerste op stage. Cindy en Bianca gingen de nachten op hun nemen deze week en begonnen dinsdag nacht. Ik had eerlijk gezegd wel wat zenuwen voor de eerste dag omdat je niet weet waar je je aan mag verwachten. Toen we de eerste dag nog maar net aankwamen in het ziekenhuis was er juist een bevalling in aantocht. Loesje en ik al heel benieuwd. maar toen de baby kwam, bleek het ineens een dood babytje te zijn van 22 weken oud. Wij verschrokken ons rot. De moeder mocht nog eens niet haar babytje zien of wenen want het werd meteen in een doek gedraaid en weggebracht. bij het geboren worden van de placenta hebben ze de gewoonte om heeeeeeeel hard aan de navelstreng te trekken omdat ze vaak weinig geduld hebben! Hierdoor knikte natuurlijk de navelstreng ineens af voordat de placente geboren was!Daardoor moesten ze de vrouw helemaal onder narcose brengen om dan met heel hun hand de placenta uit de baarmoeder te halen. en dit zonder de vrouw ook maar enige uitleg te geven. Ze wist echt van niets. Loes en ik waren echt even geschokt en ik was ook ineens heeeeeel misselijk.

Zonder dit ook maar enig te kunnen verwerken kwam de volgende bevalling er al aan. We hadden al meteen door hoe grote episiotomies (knippen) ze zetten. toen het hoofdje eindelijk geboren werd leek het allemaal goed te gaan tot de schouders maar niet geboren konden worden (een schouderdystocie dus). Om dit tegen te gaan moet je heel hard trekken aan de baby door een techniek te gebruiken. De vroedman trok naar de verkeerde kant waardoor de baby eruit kwam maar een armpje verlamd was. Tegen de moeder weer niets verteld of baby goed of slecht was.

We hebben die dag nog een bevalling gezien waarde navelstreng afknikte en ook manueel de placenta eruit gehaald werd. Ook worden in het ziekenhuis meerendeel sectios gedaan. Dit is heel raar! Als de mensen 100 dollar betalen hebben ze een vaginale bevalling, geven ze 150 dollar krijgen ze een sectio! Heel raar. We hadden een sectio kunnen bijwonen en dit zag er nog wel oke uit. Maar onbegrijpelijk waarom je meer wil betalen voor een sectio omdat het achteraf meer pijn doet en meer complicaties kan oplopen.

Ook waren loesje en ik heel gemotiveerd en probeerde bij elke bevalling de moeder zo goed mogelijk te begeleiden. In het ziekenhuis is het niet de gewoonte om de moeders te begeleiden. Terwijl dat we de moeder aan het steunen waren en aan eht praten keken heel veel vroedvrouwen en studenten vroedkunde van ecuador ons heeeeel raar aan en roddelde over ons. Maar hier hebben we weinig van aangetrokken omdat de moeders na hun bevalling heel dankbaar waren omdat we hun zo goed hadden gesteund!!! Maar sommige vroedvrouwen zijn wel lief. We proberen zo veel mogelijk te praten met de vroedvrouwen en dokters omdat ge dan veel meer moogt doen. Dit is ook goed voor onze oefening van spaans. We hebben toch al enkele vroedvriendinnen gemaakt!!!! ikzelf vind het wel al leuk in het ziekenhuis . De mentaliteit en het spaans is nog even wennen, maar dit zal wel in orde komen. Ik zit er alleszins graag omdat je wel het gevoel hebt dat je de vrouwen kunt helpen.

Na het vermoeiend dagje hadden we zin in een goed feestje met cuba libre. Dit ook omdat we alleen thuis waren. We hebben 2 flessen rum helemaal opgedronken met ons 5en (Bianca, Cindy, Loes, Martine en ik)! Het was een gezellige afsluiter van de dag

De rest van de verhalen zul je nog horen!! Ook nog van bianca en Cindy

Buenas dias y Hasta la proxima

Lindsay!!!

Quito, te amamos...

Even is het weer aan mij…we hebben nog heel wat belangrijk nieuws te vertellen aangezien we zonet een zalige tijd gehad hebben in Quito. Dus maandagnacht rond half 12 vertrokken we, samen met de 4 studenten vroedkunde van Antwerpen en de Joeri, richting Quito. Voor diegene die konden slapen was dit een heerlijk tripje…voor mij was dit een hel. Ik heb amper een oog dichtgedaan en tegen de morgen aan, wanneer we in de bergen waren, was de bus zo roekeloos aan het rijden waardoor ik serieus jaloers werd op die slapers.

Aangekomen in Quito rond half 8 ’s morgens, stond echt de super lieve opa van Bianca ons op te wachten. Hij is zo een super lief lichtbruin mannetje met een lach van hier tot thuis wanneer hij Bianca zag aankomen. Echt super leuk om het weer zien van afstand te bekijken tussen die 2. De opa regelde een lift voor ons allen naar zijn huis waar hij samen met de tantes van Bianca woont (niet allemaal hoor want het is toch wel een grote familie). Aangekomen in hun super leuke huisje kregen we van een van de tantes een super heerlijk ontbijt en na zo’n tochtje kon dit echt wel smaken. We lieten onze rugzak even staan en de opa stelde voor om even tot aan een plaatselijk park te wandelen. Heel vreemd…in het midden tussen alle chaos van Quito ziet men toch de prachtige natuur. Even uitrusten in het gras en we konden weer te voet naar huis. In het huis aangekomen waren de andere tantes ondertussen een super lekker middagmaal aan het maken en op dat moment merkte ik al bij mezelf dat ik precies wat rood was geworden door het weertje. Die avond voelde ik het wel (wij allemaal trouwens)…ik was super hard verbrand! Na het eten zijn we het oude gedeelte van Quito nog gaan bezoeken. Super gezellig trouwens en zoals in elke hoofdstad waren er mooie gebouwen aanwezig die we zeker gezien moesten hebben. Na een tijdje rondwandelen, aten we nog in een gezellig restaurantje een pizza en vertrokken we terug naar Bianca (die thuis was gebleven om bij te kletsen met haar familie). Voor de volgende dag planden we het bezoeken van de echte evenaar.

’s Morgens vroeg spraken we af met de andere studenten en na (een toch wel lange) tijd op de bus, kwamen we aan in el Mitad del Mundo (of letterlijk…het middelpunt van de aarde). Eerst iets eten en daarna gingen we op uitkijk. Eerst kom je de historische evenaar tegen en iets verderop zie je de echte evenaar die pas jaren later gevonden is door de uitvinding van de GPS. Aan de echte evenaar heeft men een typisch Ecuadoriaans dorp gebouwd wat een museum voorstelt. We kregen daar een rondleiding van een kei toffe gids die ons het hele verhaal vertelde van het ontstaat van de stammen. Ook deden deze krijgers vroeger aan het afsnijden van de vijand hun hoofd en lieten ze inkrimpen om ze zo te bewaren. Op de evenaar zelf werden een aantal proefjes voorgesteld…zo zag men dat het water in het noordelijke halfrond tegen de klok indraaide en dat dit tegenovergesteld was in het zuidelijk halfrond en op de evenaar draaide het water niet, men kon een ei in evenwicht brengen op een nagel, ook in evenwicht blijven op de evenaar is moeilijk en hier weeg je dan ook een kilo minder (wat voor ieder van ons een leuke gedachte was). ’t Was super fijn om al die proefjes te doen! Na een hele tijd rond te wandelen, keerden we terug en bereidden we ons mentaal voor op de enige echte Cranberries! Dit optreden was te doen in een arena die open was waar soms nog stierengevechten gehouden werden. Het optreden zelf was in 1 woord GEWELDIG! Die vrouw kan zingen, man, waauw! Af en toe vloog er zo heel nipt een vliegtuig boven ons hoofd maar dat maakte het allemaal nog veel spectaculairder! Na een paar uur puur genieten, namen we de taxi terug richting huis waar Bianca vol ongeduld op ons was aan het wachten!

De volgende morgen gingen we met ons zessen op uitstap (Bianca, haar opa, Lins, Cindy, Martine en ik). We planden een dagje ‘Pasochoa’. Pasochoa is een bergwandeling die je kunt maken en ik moet zeggen je voelde je precies als Mowgli in junglebook. Het was een stevige klim maar de natuur rondom ons was prachtig. Geregeld kregen we een prachtig uitzicht over de bergen en dit waren dan ook onze eerste bezinningsmomentjes van de reis. Met onze bergschoenen aan konden we tocht wel hoog geraken maar een hevige regenbuis deed ons toch snel terug naar beneden hollen. Terug in de bus en op naar Bianca’s familiehuisje waar we van de tantes nog een heerlijk kopje thee kregen met een ‘humita’ (een soort maïsgerechtje) om te op te warmen. Onze benen waren erg moe en onze ogen hielden het ook niet meer vol dus kropen we maar snel onder de lakens (ja in Quito zijn de nachten veel kouder dan in Guayaquil en hier heb je dus wel een laken nodig).

Vrijdag hadden we Papallacta gepland. Het zou onze laatste dag in Quito zijn en deze moest een topper zijn. Samen met de familie van Bianca kropen we in een bus op naar Papallacta. Papallacta is een verzamelnaam voor heel veel verschillende warmwater baden die puur beroep doen op het water dat opgewarmd is door de vulkanen rond Ecuador. Het is een echt paradijs. Zo die warm waterbaden met een riviertje naast en helemaal tussen het groen en de bergen. Adembenemend gewoon! Niet alleen de plaats zelf was mooi maar de trip naar Papallacta was puur genieten voor ons. Echt een beetje een aanrader voor de verloofde koppels onder ons voor een eventuele huwelijksreis. Na een paar uur genieten in het water, besloten we voor de terugkeer nog heerlijk forel te gaan eten. Zalig gewoon!

Terug aangekomen in het huisje zijn we nog snel kadootjes gaan halen voor de familie om af te geven en maakten we snel snel onze rugzak. Terug aangekomen van de winkel stond een groot deel van de familie ons op te wachten om afscheid te nemen. De opa van Bianca haalde nog snel zijn gitaar boven en liet ons zijn meest mooiste liedjes horen waar in stond dat we hem zeker niet mochten vergeten. En daar kwamen onze eerste tranen van de reis. Wat een emotioneel gebeuren! Met een dikke knuffel verlieten we deze ongelooflijk leuke familie en bij deze werden we uitgenodigd op het trouwfeest van de tante van Bianca over een paar weken. Dit gaan we zeker niet afslagen!

Gepakt en gezakt stonden we weer klaar aan de bus voor onze terugreis van ons leven. Ik zou toch blij zijn als wij veilig en wel in Guayaquil bij Martha zouden zijn.

De terugreis verliep voor velen weer vlot en anderen weer niet maar uiteindelijk kwamen om 9u terug in ons eigenlijk huisje aan waar Martha weer van plan was een lekker ontbijt te maken. Ooh, wat hadden we onze lieve Martha toch zo gemist! Even een dutje en dan voor school beginnen werken! ’s Avonds kregen we Abraham (de zoon van Martha) overhaald om iets te gaan drinken met ons in Las Peñas. Augustien en zijn neef zouden ook nog achterna komen. Door de paar biertjes die we op hadden, kregen we opeens zoveel zin om te gaan dansen. We hadden al veel van deze cultuur gehoord, maar nog maar weinig gezien! We mochten eerst in een aantal dansclubs gaan kijken voor we beslisten welke het zou worden. Meisje moeten hier veel minder betalen dan jongens om te gaan dansen wat zeker in ons voordeel speelde. Door een beetje inkom te betalen mochten we de hele nacht gratis drinken. Na gekozen te hebben, besloten we om eens echt in de Ecuadoriaans cultuur te stappen. We vielen bijna omver van wat we zagen. Hier dansen ze bijna altijd per 2 man en vrouw en hoe zowel de vrouwen als mannen hier zo met hun kont kunnen ‘shaken’ hadden we nog nooit gezien! Geen paniek…binnen de kortste keren waren we er zelf mee weg al moeten we zeggen dat het een heel grote aanpassing voor ons was! Hier kunnen ze elkaar echt versieren door de manier waarop ze met elkaar bewegen. Heel mooi om te zien maar echt ook wel een beetje verschieten! Tegen dat we terug komen zijn we proffen in Salsa, Merengue en Reggaeton! Na een super late avond die eindigde vroeg in de uurtjes kropen we moe in ons bed en genoten we van een dagje uitslapen.

’s Zondags besloten we uit te rusten en ons schoolwerk af te maken en Lins en ik bereidden ons mentaal voor op een dagje ‘maternidad’. Het beloofde spannend te worden maar we zagen dit beiden volledig zitten!

Na dit lange verhaal ga ik jullie verlaten maar geen paniek we houden jullie zeker nog op de hoogte van onze volgende spannende avontuur!

Hasta Pronto, amigos Y muchos besos a todos los chicos y chicas!

Ciao!

Loes

lindsje aan de beurt....

buenas dias chicas y chicos!!!

Hier ook eens een berichtje van Lindsay in het warme zwoele ECUADOR. De laatste dagen hebben we weer heel wat meegemaakt. Het waren heel drukke dagen daarmee dat de site wat stil heeft gelegen. De vrijdag hadden we ook eens een gaatje gemaakt voor aan onze literatuurstudie te werken. Dit was natuurlijk minder leuk. Maar we deden het toch omdat we savonds iets leuk gingen drinken in stad met de meisjes van geneeskunde. Daardoor keken we hier heel erg naar uit en konden we toch een beetje voor school werken. Het viel letterlijk eerst een beetje in het water te vallen doordat een hevige regenbui kwam aanzetten en het savonds heel moeilijk was om een taxi te nemen (dat heb je als je in regenseizoen naar hier komt). Uiteinelijk had Leandro (een vriend van de zoon van Martha) toch 2 taxis kunnen strikken voor naar las penas ( een leuke plek in Gauyaquil met veel toffe cafetjes) te gaan. Hier waren we eerst in een super gezellig cafetje een Club (een waterbiertje van ecuador) te gaan drinken. We waren helemaal uitgelaten omdat we voor de eerste keer eens iets gezellig gingen drinken. dit was echt een leuk cafetje vol met leuke oude 60 jaren muziek. Het cafe hing vol met posters van elvis, marylin monroe, The Beatles etc.

Na een lekkere cerveza zijn we de studenten van geneeskunde in hun huisje gaan ophalen en een cocktail daar gaan drinken. Ikzelf had een caiprinha gedronken. Deze was echt zalig maar redelijk sterk en draaide op een momentje wel

Na veel gepraat kreeg een van de zonen van martha (die ook iets mee was komen drinken) honger. Er was ook nog een andere vriend Augestien die aan de rijke kant van Gauyaquil woont en dus veel geld had! Hij had ene grote witte auto e gingen met 7 met hem in de auto rondrijden vooreen frutta bar te gaan zoeken (dit is een fruit bar met veel sapjes en milkshakes. We hadden in de auto echt heeeel veel gelachenomdat we met zoveel op elkaar zaten. We passeerden veel politie maar geen enkele gaf er om dat we volgepropt in een auto zaten. na veel zoeken vonden een fruitbar. maar deze bleek juist te gaan sluiten. Hierdoor besloten we toch maar om naar hius te gaan (ondertussen was het ook al half 2 snachts)

Zaterdag was mijn plan om ook veel voor school te werken. Dit ging dan weer minder goed doordat ik wat moe wasen echt geen zin had om voor school te werken. Hierdoor besloten Loes en ik om wat lekker fruit te gaan halen en wat inkopen te doen. Doordat de wegen hier zo moeilijk zijn is lieve Martine meegeweest om ons de weg te wijzen. Savonds hadden we ook nog zin om iets leuks te doen dus besloten om naar de mall( kei groot mega winkelcentrum) te gaan om eerst iets daar goedkoop te eten en daarna naar avatar te gaan. Iedereen nam eens pasta voor de afwisseling voor het vele rijst eten. Dit was echt super super lekker voor heel weinig geld. na lekker onze maagjes te vullen zijn we dan naar Avatar gaan kijken. Cindy, Bianca en ik hadden ze al eens gezien maar zagen er zeker niet tegenop om hem nog eens te zien. Cindy was denk ik een beetje moe want heeft van begin tot einde geslapen

De zondag was ons plan om weer voor literatuurstudie te werken maar dit lukte natuurlijk weer niet

nu maandag , vandaag dus waren we wat moe omdat we pas om 2 uur in bed lagen en om 9 uur al bij catholica ( universiteit) moesten zijn voor een papier voor eindelijk ons visum in orde te brengen.Hier ging Abraham mee met ons. Vandaag hebbben we eindelijk ons visum in orde gekregen. We moesten eerst naar catholica voor ons papier dat we moesten afgeven voor de immigracion. Dit duurde al een tijdje omdat we eerst een bus moesten nemen en daarna nog een taxi om tot daar te geraken. Na heel was uren verder konden we naar immigracion vertrekken. Dit gingen we met de metro doen. Hier had abraham ons gewaarschuwd voor de vele zakkenrollers in de metro. hier zat je echtheel erg op elkaar. Maar echt op elkaar. Iedereen zat letterlijk alssardienen in een blik.HIer moesten we 2 metros voor nemen voor we aan de immigratie dienstaankwamen. Hier hebben we eindelijkons visum gekregen.

Hier waren we heel tevreden mee. DAarna zijn we nog met een andere bus naar het ziekenhuis gegaan om ons voor te stellen aan de dokter. Toen we daar aankwamen bleek hij al weg te zijn dus dit zou voor volgende week zijn.

Dit was zoiets ons weekendje. Nu vandaag vertrekken we voor 4 dagen naar Quito(hoofdstad van ecuador) Hier gaan we woensdag naar een concert van de cranberries. Joepiiieeee (ken wel alleen het liedje zombie) Hier gaan we slapen bij familie van bianca en gaan we nog vanalles bezichtigen in de stad.

Nu ga ik mij verder klaarmaken voor vertrek naaar Quito. Zoals jullie horen gaat hier alles goed. We hebben een fijne groep die veel lachen en plezier maken. (dit wil niet zeggen dat ik het thuisfront vergeten ben)

Saludas

Lindsay

Loes vertelt verder...

Ola chicos y chicas!

Que tal y Belgica? Hier in Ecuador gaat alles nog vlotjes naar ons zin. Waar was ik vorige keer gebleven...ahja de kleine inleiding! Ondertussen hebben we dus weer wat meer meegemaakt... Na een lange vlucht was ik zo blij dat ik eindelijk in mijn bedje kon en dat ik even kon tot rust komen want het was toch wel een super hectische dag. Martha spaarde ons niet. Ze vertelde ons alles in het Spaans en dit was de eerste dag helemaal niet leuk. Eerlijk gezegd...ik verstond er geen snars van dus knikte en lachte ik maar al was dat niet op alles het juiste 'antwoord'. Dag 2 in Guayaquil ging al iets beter. Martha ging met ons heel Guayaquil rondrijden om ons visum te regelen. Na het uitslapen (wat hier 7uur betekende aangezien we nog voleldig in het Belgisch uur waren) had Martha een zalig ontbijt gemaakt voor ons. Een zalig eitje maar niet zo eentje al bij ons hoor, maar eentje met koreander. Daarnaast een sandwides met speciale kaas tussen in het croque monsieur machine. Zalig gewoon! Martha is echt een schatje en alles wat ze maakt is 'muy rico' (heel erg lekker). Dus na een zalig ontbijt waren we klaar om onze papieren te regelen in het centrum van Guauaquil!

We wisten dat dit niet van een leie dakje ging lopen maar dat ze ons zo van het 'kaske naar de muur' gingen sturen daar hadden we niet op gerekend. Al onze papieren moesten gecopieerd worden en dan in een speciaal mapje enzo en na een aantal uur mochten we dit dan terug komen halen. Aangezien we toch moesten wachten op onze papieren waren we ergens in een ecuadoriaans-frans restaurantje iets gaan eten. Heel raar hier maar als je hier op restaurant gaan kan je niet van de kaart kiezen maar zeg je gewoon 'voor mij de menu'en krijgt ge een zalig soepje en hoofschotel voor heel weinig geld. De soep bestaat bijna altijd uit groentje was natuurlijk lekker is maar ze gooien daar altijd een heel stuk rund in met bot enal...vreemd vreemd maar voor mijn maag geen enkel probleem want alles is hier lekker. Als hoofdschotel altijd rijst! De ene keer met kip de andere keer met rund. Na 3 maand zal ik blij zijn met ne goeie patat denk ik. Dus na de lekker maaltijden keerden we over huis en terug om onze papieren te halen. We dachten dat we er bijna vanaf waren tot ze ons vertelden dat we de volgende dag naar het 'migrantenkantoor' moesten. Zoals ik al zei van het kaske naar de muur.

Dit was iets voor de volgende dag en we besloten om dan toch maar terug huiwaarts te keren.We besloten om onze watermeloen aan te snijden buiten op het koerke. Echt genieten! Na een bezoekje van een leuk waals meisje 'Margaux' die Abraham voor ons had uitgenodigd omdat ze hier alleen in Guayaquil was met AFS vielen onze ogen tegen 9uur weer toe aangezien we voelden dat we normaal thuis al lang in ons bedje zouden liggen. De nachten zijn hier verschrikkelijk warm onder dat muskietennet en het koelt hier amper af 's nachts. NIets aan te doen...hier zullen we wel aan wennen!

De volgende morgen stonden we allen vroeg op om naar het migrantenkantoor te gaan. Hier vertelden ze ons dat we naar de Katholieke Universiteit moesten (waar we via het school zijn ingeschreven) om een bewijs af te halen en dan pas mochten we terug naar het migrantenkantoor.

De school was natuurlijk aan het andere eind van Guayaquil dus wij terug in de auto om daar eens een kijkje te gaan nemen. De universiteit (Santiage de Guayaquil) is de beste en de grootste universiteit van Guayaquil. Ze is heel mooi op de berg van Guayaquil gelegen en vandaar uit heb je een prachtig uitzicht over de stad. Met beste school bedoel ik dus ook echt beste school. De studenten gaan in een lange jeansbroek naar school en wij moesten dit dus ook. Kunt ge u inbeelden hoe dit voelt als het nog steeds 35 graden is en super zwoel. We konden ons jeansbroek wel uitwringen toen we terug naar huis reden. Aangekomen in de school was het even zoeken waar we moesten zijn. Na het invullen van al de papieren kregen we uiteindelijk te horen dat we nu maandag moeten terugkomen voor ons bewijs te komen halen en dan ook een rondleiding krijgen in het moederhuis. Ik kijk er al naar uit! Op de school zelf zijn we gaan vragen achter Spaanse les. Ze vroegen ons of we niet graag een test deden om te kijken op welk niveau we moesten beginnen. Dit was zeer duidelijk na de test...we waren echte groentjes.

Na een heel papierbundel zijn we dan toch van de universiteit kunnen vertrekken en waren we natuurlijk zo blij dat we die jeansbroek terug konden wisselen voor een short! Martha nam ons weer mee naar zo'n fijn restaurantje want we vertelden dat we 'hambre' hadden waar we ja...weer rijst kregen! Nadat Martha ons meegenomen had om te eten, kregen we telefoon van de ambassade... ze hadden pepieren toegefaxt gekregen en als we ze niet kwamen ophalen waren deze in de vuilbak. Wat dom van de universiteit van ze verkeerd te sturen maar er zat niets anders op dan ze te gaan halen. De ambassade ligt in de buurt van de materniteit.

Dit is de gevaarlijkste buurt van Quayaquil dus we moesten onze ramen toe en alles op slot. Hier zijn laatst enkele studenten geneeskunde bedreigt met een revolver en ja dit willen we echt niet meemaken. Blij dat we Martha hadden want zij waarschuwt ons voor al het gevaar. Guayaquil is trouwes ongelooflijk gevaarlijk. NIet normaal. De vriend van Abraham vertelde ons dat er gemiddelijk om de anderhalf maand iemand word bestolen. We moeten ons dus ook aan de tips houden! Na de ambassade bezocht te hebben, konden we eindelijk naar huis. Conclusie: onze papieren waren dus nog steeds niet in orde! Pfft!

Aangekomen in het huisje besloten we met Martine naar winkelcentrum vlak bij te gaan om een hapje te eten. Heerlijk dat Ecuadoriaans eten! Nadat ons buikje vol was en we terug bij Martha aankwamen stond ze daar met een speciaal gebakje van bananen gemaakt met kaas in. Uit beleefdheid dan toch maar proeven...zalig! Gisteren lagen we wat later in ons bed maar geen paniek...we sliepen uit vandaag en gingen voort school werken.

Nu zijn we eindelijk waar we moeten zijn vandaag dus! Vandaag hebben we allen flink voort school gewerkt! Wat een ijverige leerlingen toch! Ondertussen hebben we onze planning van volgende week ook al gemaakt. Normaal moesten we beginnen werken maandag maar aangezien de Cranberries woensdag naar Quito (de hoofdstad) komen plannen we nog een weekje vakantie extra om het land te verkennen en de het concert mee te pikken. Maandagnacht vertrekken we naar Quito waar we bij de tantes van Bianca gaan slapen. Joepie! In Quito gaan we dan naar Papallacta en een park bezoeken. Papallacta zijn van die warm water baden die men kan bezoeken en waar men echt helemaal tot rust kan komen! Net datgene wat we nodig hebben! Het leven in Ecuador is zalig!

Allee, ik ga jullie laten want iedereen maakt zich klaar om een goei feestje te bouwen met de dokterstagiaires en vroedvrouweninspe van Antwerpen! Cocktails a volonté! Mis amigos, muchos besos y Belgica! Hasta pronto, chicos y chicas! X

Laaaaaang verhaal van Bianca

Hola todos!

Ik had nog niet de nood gehad om hier iets op te posten gezien dat het zo een gedoe is altijd maar vanmorgen, terwijl er gewacht werd tot iedereen wakker werd (jawel ik was ook als een van de eerste wakker) dacht ik dat het mss toch eens tijd werd.

Dus vanuit Leuven goed vertrokken, ik was daar niet 10 min te laat maar een héél uur te vroeg, afscheid genomen van de vrienden, vriendinnen en la familiaen op de trein gesprongen met Cindy. Daar eventjes gestresst over wat we allemaal vergeten konden zijn maar daarna tochvan onze laatste NMBS treinrit genoten. Ik heb nog vanuit de trein met Filip gebeld en afscheid genomen via de telefoon en hij deed toen zo heel opvallend vrolijk. In Antwerpen zijn we dan met de andere meisjes samengekomen en we hadden nog niet tegoei hallo gezegd of er kwam een man met een communistische muts achter een krant aangelopen: Filip! Super leuk!! ik was totaal verbaasd maar echt leuk!. We zijn nog samen een broodje gaan eten en daarna nog eens voor de derde keer afscheid genomen. In Amsterdam is hij niet meer komen opdagen en hier in Guayaquil heb ik ook nog geen communistische mutsen gespot tussen de gesnorde mannen.

Toen de Thalys kwam moesten we ons kei hard haasten en al met die zware tassen een spurtje doen om onsdan in een helemaal volle trein te proppen. Een uurtje op onze tassen naar Amsterdam gezeten.

InAmsterdamheb ik geen camera niet meer gekocht omdat we nog eens voor de laatste keer fritjes hamburger (voor mij fish) zijn gaan eten (prioriteiten maken lukt nog niet zo goed) en daarna op het vliegtuig gesprongen. Het vliegen ging goed, ik en cindy zaten samen en lindsay en loes ook. We hebben nog een uurtje op Bonairese grond doorgebracht waar dat het mega warm was maar achteraf kouder bleek te zijn als hier in Guayaquil. Hier in Guayaquil bijna helemaal zonder problemen door de doune geraakt, een beetje problemen gehad met 2 appel s die loes bij had, ze heeft toen een heel verklaring moeten tekenen dat zij de appels zouden bijhouden wie weet krijgt ze die terug op de terug weg, njammie!

Aan de luchthaven stonden Marta, haar vriend, Ronald haar zoon, en Martine te wachten. We hebben alles in 2 auto's gepropt en naar het huisje vertrokken.
Guayaquil blijkt een gigantische mega hectische stad te zijn. Groot dan wel in de breedte want in vergelijking met Quito zie je hier bijna geen enkel wolkenkrabber. Hectisch omdat de autos hier voorbijzoeven, om de 2 min toeten en iedereen er gehaast bijloopt, vreemd voor een 'mañana cultuur' maar waar. Het is hier ook meeega warm, we hebben al op de afstand van de luchthaven naar het huisje tensamen voor 3 liter gezweet en de rest van de dag willen jullie niet weten. Ik hoop dat onze zweetklieren zich nog gaan aanpassen.

Het huisje is niet groot maar zeker wel groot genoeg. Het is ergens in het noorden van Guayaquil gelegen, in het 'dorp' Alborada en iets met 'minidorp nummer 10'. Er wonen hier bekende politiekers en advocaten volgens Marta. Het heeft 4 kamers in totaal en 3 kleine badkamers. We slapen per 2 in een kamer, ik slaap samen met Cindy en Lindsay en Loes slapen ook samen, we delen een badkamer. Martine slaapt in een andere kamer en heeft haar eigen badkamer en de rest van de familia slaapt samen in een kamer en hebben hun eigen badkamer. Die kinderen hebben dus hun kamer voor ons opgegeven.

De familia van Marta zijn allemaal super lieve mensen!
Marta is een klein maar super actieve mooie vrouw. Zij is afkomstig van Loja, waar dat mijn mama ook van komt. Ze is hier druk in weer om alles in orde te maken voor ons enom ons het gevoel te gevendat we thuis zijn. We kregen al direct van haar een verse guayaba sapje om ons af te koelen, lekker!!
Zij heeft 3 kinderen. Ronald is de oudste, hij is afgestudeerd voor dierenarts en werkt ergens op anderhalf uur rijden van Guayaquil. Hij heeft ook al veel bevallingen gedaan maar dan van varkens, koeien, honden,... Abraham is de andere zoon, hij studeert voor toerisme (hoewel hij me eerst had wijsgemaakt dat hij quantumfysica studeerde en ik dat natuurlijk ook geloofd had) enhij is echt grappig (hoewel ik nog niet al de mopjes versta). Valesca is haar dochter maar haar hebben we nog niet ontmoet omdat ze nu in de Galapagos eilanden zit waar ze ook werkt.
Haar vriend heet Victor maar iedereen noemt hem 'doc' omdat hij dokter is van revalidatie en orthopedagogie, hij geeft ook les in de Universidad Católica. Het is wel een grappig koppel want hij is heel groot en al 70 jaar en zij is heel klein, schattig en ergens in de 50 maar zij zegt dat hij voor haar een geschenk uit de hemel was.
Er zijn ook 2 kleine worst honden, zo van die hondjes met korte pootjes en een lange romp, in het begin had ik wat schrik omdat die serieus blaften maar ondertussen krab ik al eens goed Melcocha en Enana hun buikjes, waar ze kei hard van genieten.
Het is echt goed dat we bij de familie terecht zijn gekomen en zeker ook dat Martine hier is! Ik zou niet weten hoe we anders hier ons weg zouden hebben gevonden en al die dingen.

We zijn na het aankomen bijna direct een dutje gaan doen, Martine was ook heel moe dus dat kwam wel super uit. Marta en Ronald moesten die namiddag weg omdat ze beide een diploma kregen in de Universidad Católica de Guayaquil voor een soort van lactaatdeskundige. Marta studeert er gastronomie en had samen met haar zoon die seminarie gevolg en ze gingen naar de diploma uitreiking.
Toe we wakker werden hadden we al honger en dan zijn we met Martine Guayaquil ingetrokken. Chance dat zij erbij was want die bussen rijden u bijna dood in plaats van u op te pikken. We zijn naar zo een gigantische Mall gereden waarvan het hier krioelt. Ik heb daar eindelijk eens Ceviche gegeten maar echt zonder te slijmen, die van mijn mama was miljoen keer lekkerder.

Daarna zijn we terug naar huis gekomen, denk ik want het lijkt al zo lang geleden en hebben we nog van alles gedaan dat ik precies ook ben vergeten en daarna hebben we gewacht tot Marta thuiskwam omdat zij ons een avondmaal had beloofd. Ze heeft dan super lekker kip klaar gemaakt, jawel ik zeg superlekker omdat ik er van gegeten heb en daar haar mijn 1 jaar vegetarischheid maar ik had mezelf voorgenomen dat als ze speciaal koken dat ik het dan niet ga weigeren. En wow da smaakte goed! En niet alleen omdat het lang geleden was hoor!.
Marta is dan in alle haast terug vertrokken omdat ze haar broer moest gaan oppikken ergens in Guayaquil, hij kwam om de titel van beste bankierbediende van El Banco de Rumiñahui te ontvangen, en dat al 4 keer op een rij, ze was super trots en is dan ook snel vertrokken.

We hebben hier dan nog een beetje gebabbeld met Abraham en Leandro , een vriend van hem, over de gevaren van Guayaquil en zo verder. Die Leandro die zei tegen ons dat de Ecuadoriaan hier gemiddeld een keer per maand en half wordt bestolen. Hij was vrijdag nog bestolen geweest geloof ik, altijd met een geweer bedreigd. Best wel eng maar ik hoop gewoon dat hij overdreef gezien hij het niet zo dramatisch vertelde maar eerder 'haha achtig'. Misschien ben ik gewoon weer mega naïef geweest.

We zijn gisteren ook super vroeg gaan slapen omdat we allemaal kapot waren van het vliegen, zweten, eten, praten... en dat deed echt deugd.

Vanmorgen zijn we vroeg opgestaan, jawel, vroeg. En vroeg als ik 8 uur ofzo!! Iedereen was klaarwakker en we zijn dan om de beurt gaan douchen, amaai ik keek uit naar die douche!. In de douche bleek de warm mater knop fake te zijn, niets warm water, en oké je zou denken 'ma wie doucht nu met warm water als het buiten 37 graden is!' maar ik zou zelfs met warm water douchen zou het buiten 100 graden zijn!! Ik weet nog hoe vroeger mijn opa potten vol water ging opwarmen voor mij omdat ik zo aan het wenen was omdat ik zo een mietje was. Schandalig maar zo is het. Dus ik steek daar mijn hoofd onder, duizend keer gevloekt, zeker toen die stomme knop warm water voor de show bleek te zijn. Even gedacht dat 3 maanden douchen niet zo erg was, na 3 weken begint u haar zich vanzelf te reinigen en mijn lichaam zal wel meedoen dacht ik. Maar dan toch, toch er helemaal onder gegaan. Overwinning van de dag! Ik was er best wel trots op!

We zijn vanmorgen dan voor onze papieren naar het centrum van Guayaquil te gaan. Marta blijkt een echte vurige rijdster te zijn, zij wringt zich in de meest onmogelijk gaten en toet er op los gelijk een echte! Ja de papieren zijn nog altijd niet in orde maar dat is normaal, morgen gaan we om 8 uur naar ‘migración' vertrekken om het hopelijk allemaal af te handelen. Ieder ding heeft zijn eigen resem papieren en aanvragen nodig en vandaag bleek zelfs dat die papieren ook nog eens in speciale mapjes met speciale ringetjes en al moeten worden ingestoken eer dat ze er iets mee willen aanvangen. We gaan dan ook zien voor de Spaanse lessen voor las chicas.

Ah! Volgende week is er een kans dat we naar The Cranberries gaan in Quito. Martine was dat al een tijdje van plan en ze heeft ons gisteren uitgenodigd, het is nog niet zeker maar morgen gaan we dat te weten komen. Ik wist wel niet wat die zongen buiten zombie dan natuurlijk maar omdat de andere enthousiast waren en het in Quito was dacht ik woow oké! Ondertussen heeft Loes me al 2 andere liedjes leren kennen! Toof!

De sfeer zit hier goed in de groep, we komen wel heel goed overeen en lachen veel de elkanders domme opmerking en dat zijn er niet weinig! Daarjuist hebben we nog samen op het koertje een watermeloen verorberd, mega lekker met zo een zwoel weertje en reggaeton op te achtergrond. Die 'domme uitspraken'-muur volgt zeker nog!

Alle ik kan echt zeggen dat er geen enkel problemen of minpunten zijn geweest tot nu toe, ik begin me hier al goed thuis te voelen wat ik wel had verwacht en dat is wel leuk.

Nu ga ik slapen want morgen om 7 uur opstaan zal niet zo evident gaan als gisteren.

Mensen, hasta pronto! En geniet van die regen want hier mist ge dat wel hoor! Ik ben zelfs stiekem aan het hopen dat het morgen eens goed regent!

Adioooos!

Bianca

ps: dat gaat hier wel nie iedere keer zo een lang verhaal zijn hoor! amaai mijn vingers!