Ola chicos y chicas!

Que tal y Belgica? Hier in Ecuador gaat alles nog vlotjes naar ons zin. Waar was ik vorige keer gebleven...ahja de kleine inleiding! Ondertussen hebben we dus weer wat meer meegemaakt... Na een lange vlucht was ik zo blij dat ik eindelijk in mijn bedje kon en dat ik even kon tot rust komen want het was toch wel een super hectische dag. Martha spaarde ons niet. Ze vertelde ons alles in het Spaans en dit was de eerste dag helemaal niet leuk. Eerlijk gezegd...ik verstond er geen snars van dus knikte en lachte ik maar al was dat niet op alles het juiste 'antwoord'. Dag 2 in Guayaquil ging al iets beter. Martha ging met ons heel Guayaquil rondrijden om ons visum te regelen. Na het uitslapen (wat hier 7uur betekende aangezien we nog voleldig in het Belgisch uur waren) had Martha een zalig ontbijt gemaakt voor ons. Een zalig eitje maar niet zo eentje al bij ons hoor, maar eentje met koreander. Daarnaast een sandwides met speciale kaas tussen in het croque monsieur machine. Zalig gewoon! Martha is echt een schatje en alles wat ze maakt is 'muy rico' (heel erg lekker). Dus na een zalig ontbijt waren we klaar om onze papieren te regelen in het centrum van Guauaquil!

We wisten dat dit niet van een leie dakje ging lopen maar dat ze ons zo van het 'kaske naar de muur' gingen sturen daar hadden we niet op gerekend. Al onze papieren moesten gecopieerd worden en dan in een speciaal mapje enzo en na een aantal uur mochten we dit dan terug komen halen. Aangezien we toch moesten wachten op onze papieren waren we ergens in een ecuadoriaans-frans restaurantje iets gaan eten. Heel raar hier maar als je hier op restaurant gaan kan je niet van de kaart kiezen maar zeg je gewoon 'voor mij de menu'en krijgt ge een zalig soepje en hoofschotel voor heel weinig geld. De soep bestaat bijna altijd uit groentje was natuurlijk lekker is maar ze gooien daar altijd een heel stuk rund in met bot enal...vreemd vreemd maar voor mijn maag geen enkel probleem want alles is hier lekker. Als hoofdschotel altijd rijst! De ene keer met kip de andere keer met rund. Na 3 maand zal ik blij zijn met ne goeie patat denk ik. Dus na de lekker maaltijden keerden we over huis en terug om onze papieren te halen. We dachten dat we er bijna vanaf waren tot ze ons vertelden dat we de volgende dag naar het 'migrantenkantoor' moesten. Zoals ik al zei van het kaske naar de muur.

Dit was iets voor de volgende dag en we besloten om dan toch maar terug huiwaarts te keren.We besloten om onze watermeloen aan te snijden buiten op het koerke. Echt genieten! Na een bezoekje van een leuk waals meisje 'Margaux' die Abraham voor ons had uitgenodigd omdat ze hier alleen in Guayaquil was met AFS vielen onze ogen tegen 9uur weer toe aangezien we voelden dat we normaal thuis al lang in ons bedje zouden liggen. De nachten zijn hier verschrikkelijk warm onder dat muskietennet en het koelt hier amper af 's nachts. NIets aan te doen...hier zullen we wel aan wennen!

De volgende morgen stonden we allen vroeg op om naar het migrantenkantoor te gaan. Hier vertelden ze ons dat we naar de Katholieke Universiteit moesten (waar we via het school zijn ingeschreven) om een bewijs af te halen en dan pas mochten we terug naar het migrantenkantoor.

De school was natuurlijk aan het andere eind van Guayaquil dus wij terug in de auto om daar eens een kijkje te gaan nemen. De universiteit (Santiage de Guayaquil) is de beste en de grootste universiteit van Guayaquil. Ze is heel mooi op de berg van Guayaquil gelegen en vandaar uit heb je een prachtig uitzicht over de stad. Met beste school bedoel ik dus ook echt beste school. De studenten gaan in een lange jeansbroek naar school en wij moesten dit dus ook. Kunt ge u inbeelden hoe dit voelt als het nog steeds 35 graden is en super zwoel. We konden ons jeansbroek wel uitwringen toen we terug naar huis reden. Aangekomen in de school was het even zoeken waar we moesten zijn. Na het invullen van al de papieren kregen we uiteindelijk te horen dat we nu maandag moeten terugkomen voor ons bewijs te komen halen en dan ook een rondleiding krijgen in het moederhuis. Ik kijk er al naar uit! Op de school zelf zijn we gaan vragen achter Spaanse les. Ze vroegen ons of we niet graag een test deden om te kijken op welk niveau we moesten beginnen. Dit was zeer duidelijk na de test...we waren echte groentjes.

Na een heel papierbundel zijn we dan toch van de universiteit kunnen vertrekken en waren we natuurlijk zo blij dat we die jeansbroek terug konden wisselen voor een short! Martha nam ons weer mee naar zo'n fijn restaurantje want we vertelden dat we 'hambre' hadden waar we ja...weer rijst kregen! Nadat Martha ons meegenomen had om te eten, kregen we telefoon van de ambassade... ze hadden pepieren toegefaxt gekregen en als we ze niet kwamen ophalen waren deze in de vuilbak. Wat dom van de universiteit van ze verkeerd te sturen maar er zat niets anders op dan ze te gaan halen. De ambassade ligt in de buurt van de materniteit.

Dit is de gevaarlijkste buurt van Quayaquil dus we moesten onze ramen toe en alles op slot. Hier zijn laatst enkele studenten geneeskunde bedreigt met een revolver en ja dit willen we echt niet meemaken. Blij dat we Martha hadden want zij waarschuwt ons voor al het gevaar. Guayaquil is trouwes ongelooflijk gevaarlijk. NIet normaal. De vriend van Abraham vertelde ons dat er gemiddelijk om de anderhalf maand iemand word bestolen. We moeten ons dus ook aan de tips houden! Na de ambassade bezocht te hebben, konden we eindelijk naar huis. Conclusie: onze papieren waren dus nog steeds niet in orde! Pfft!

Aangekomen in het huisje besloten we met Martine naar winkelcentrum vlak bij te gaan om een hapje te eten. Heerlijk dat Ecuadoriaans eten! Nadat ons buikje vol was en we terug bij Martha aankwamen stond ze daar met een speciaal gebakje van bananen gemaakt met kaas in. Uit beleefdheid dan toch maar proeven...zalig! Gisteren lagen we wat later in ons bed maar geen paniek...we sliepen uit vandaag en gingen voort school werken.

Nu zijn we eindelijk waar we moeten zijn vandaag dus! Vandaag hebben we allen flink voort school gewerkt! Wat een ijverige leerlingen toch! Ondertussen hebben we onze planning van volgende week ook al gemaakt. Normaal moesten we beginnen werken maandag maar aangezien de Cranberries woensdag naar Quito (de hoofdstad) komen plannen we nog een weekje vakantie extra om het land te verkennen en de het concert mee te pikken. Maandagnacht vertrekken we naar Quito waar we bij de tantes van Bianca gaan slapen. Joepie! In Quito gaan we dan naar Papallacta en een park bezoeken. Papallacta zijn van die warm water baden die men kan bezoeken en waar men echt helemaal tot rust kan komen! Net datgene wat we nodig hebben! Het leven in Ecuador is zalig!

Allee, ik ga jullie laten want iedereen maakt zich klaar om een goei feestje te bouwen met de dokterstagiaires en vroedvrouweninspe van Antwerpen! Cocktails a volonté! Mis amigos, muchos besos y Belgica! Hasta pronto, chicos y chicas! X