Even is het weer aan mij…we hebben nog heel wat belangrijk nieuws te vertellen aangezien we zonet een zalige tijd gehad hebben in Quito. Dus maandagnacht rond half 12 vertrokken we, samen met de 4 studenten vroedkunde van Antwerpen en de Joeri, richting Quito. Voor diegene die konden slapen was dit een heerlijk tripje…voor mij was dit een hel. Ik heb amper een oog dichtgedaan en tegen de morgen aan, wanneer we in de bergen waren, was de bus zo roekeloos aan het rijden waardoor ik serieus jaloers werd op die slapers.

Aangekomen in Quito rond half 8 ’s morgens, stond echt de super lieve opa van Bianca ons op te wachten. Hij is zo een super lief lichtbruin mannetje met een lach van hier tot thuis wanneer hij Bianca zag aankomen. Echt super leuk om het weer zien van afstand te bekijken tussen die 2. De opa regelde een lift voor ons allen naar zijn huis waar hij samen met de tantes van Bianca woont (niet allemaal hoor want het is toch wel een grote familie). Aangekomen in hun super leuke huisje kregen we van een van de tantes een super heerlijk ontbijt en na zo’n tochtje kon dit echt wel smaken. We lieten onze rugzak even staan en de opa stelde voor om even tot aan een plaatselijk park te wandelen. Heel vreemd…in het midden tussen alle chaos van Quito ziet men toch de prachtige natuur. Even uitrusten in het gras en we konden weer te voet naar huis. In het huis aangekomen waren de andere tantes ondertussen een super lekker middagmaal aan het maken en op dat moment merkte ik al bij mezelf dat ik precies wat rood was geworden door het weertje. Die avond voelde ik het wel (wij allemaal trouwens)…ik was super hard verbrand! Na het eten zijn we het oude gedeelte van Quito nog gaan bezoeken. Super gezellig trouwens en zoals in elke hoofdstad waren er mooie gebouwen aanwezig die we zeker gezien moesten hebben. Na een tijdje rondwandelen, aten we nog in een gezellig restaurantje een pizza en vertrokken we terug naar Bianca (die thuis was gebleven om bij te kletsen met haar familie). Voor de volgende dag planden we het bezoeken van de echte evenaar.

’s Morgens vroeg spraken we af met de andere studenten en na (een toch wel lange) tijd op de bus, kwamen we aan in el Mitad del Mundo (of letterlijk…het middelpunt van de aarde). Eerst iets eten en daarna gingen we op uitkijk. Eerst kom je de historische evenaar tegen en iets verderop zie je de echte evenaar die pas jaren later gevonden is door de uitvinding van de GPS. Aan de echte evenaar heeft men een typisch Ecuadoriaans dorp gebouwd wat een museum voorstelt. We kregen daar een rondleiding van een kei toffe gids die ons het hele verhaal vertelde van het ontstaat van de stammen. Ook deden deze krijgers vroeger aan het afsnijden van de vijand hun hoofd en lieten ze inkrimpen om ze zo te bewaren. Op de evenaar zelf werden een aantal proefjes voorgesteld…zo zag men dat het water in het noordelijke halfrond tegen de klok indraaide en dat dit tegenovergesteld was in het zuidelijk halfrond en op de evenaar draaide het water niet, men kon een ei in evenwicht brengen op een nagel, ook in evenwicht blijven op de evenaar is moeilijk en hier weeg je dan ook een kilo minder (wat voor ieder van ons een leuke gedachte was). ’t Was super fijn om al die proefjes te doen! Na een hele tijd rond te wandelen, keerden we terug en bereidden we ons mentaal voor op de enige echte Cranberries! Dit optreden was te doen in een arena die open was waar soms nog stierengevechten gehouden werden. Het optreden zelf was in 1 woord GEWELDIG! Die vrouw kan zingen, man, waauw! Af en toe vloog er zo heel nipt een vliegtuig boven ons hoofd maar dat maakte het allemaal nog veel spectaculairder! Na een paar uur puur genieten, namen we de taxi terug richting huis waar Bianca vol ongeduld op ons was aan het wachten!

De volgende morgen gingen we met ons zessen op uitstap (Bianca, haar opa, Lins, Cindy, Martine en ik). We planden een dagje ‘Pasochoa’. Pasochoa is een bergwandeling die je kunt maken en ik moet zeggen je voelde je precies als Mowgli in junglebook. Het was een stevige klim maar de natuur rondom ons was prachtig. Geregeld kregen we een prachtig uitzicht over de bergen en dit waren dan ook onze eerste bezinningsmomentjes van de reis. Met onze bergschoenen aan konden we tocht wel hoog geraken maar een hevige regenbuis deed ons toch snel terug naar beneden hollen. Terug in de bus en op naar Bianca’s familiehuisje waar we van de tantes nog een heerlijk kopje thee kregen met een ‘humita’ (een soort maïsgerechtje) om te op te warmen. Onze benen waren erg moe en onze ogen hielden het ook niet meer vol dus kropen we maar snel onder de lakens (ja in Quito zijn de nachten veel kouder dan in Guayaquil en hier heb je dus wel een laken nodig).

Vrijdag hadden we Papallacta gepland. Het zou onze laatste dag in Quito zijn en deze moest een topper zijn. Samen met de familie van Bianca kropen we in een bus op naar Papallacta. Papallacta is een verzamelnaam voor heel veel verschillende warmwater baden die puur beroep doen op het water dat opgewarmd is door de vulkanen rond Ecuador. Het is een echt paradijs. Zo die warm waterbaden met een riviertje naast en helemaal tussen het groen en de bergen. Adembenemend gewoon! Niet alleen de plaats zelf was mooi maar de trip naar Papallacta was puur genieten voor ons. Echt een beetje een aanrader voor de verloofde koppels onder ons voor een eventuele huwelijksreis. Na een paar uur genieten in het water, besloten we voor de terugkeer nog heerlijk forel te gaan eten. Zalig gewoon!

Terug aangekomen in het huisje zijn we nog snel kadootjes gaan halen voor de familie om af te geven en maakten we snel snel onze rugzak. Terug aangekomen van de winkel stond een groot deel van de familie ons op te wachten om afscheid te nemen. De opa van Bianca haalde nog snel zijn gitaar boven en liet ons zijn meest mooiste liedjes horen waar in stond dat we hem zeker niet mochten vergeten. En daar kwamen onze eerste tranen van de reis. Wat een emotioneel gebeuren! Met een dikke knuffel verlieten we deze ongelooflijk leuke familie en bij deze werden we uitgenodigd op het trouwfeest van de tante van Bianca over een paar weken. Dit gaan we zeker niet afslagen!

Gepakt en gezakt stonden we weer klaar aan de bus voor onze terugreis van ons leven. Ik zou toch blij zijn als wij veilig en wel in Guayaquil bij Martha zouden zijn.

De terugreis verliep voor velen weer vlot en anderen weer niet maar uiteindelijk kwamen om 9u terug in ons eigenlijk huisje aan waar Martha weer van plan was een lekker ontbijt te maken. Ooh, wat hadden we onze lieve Martha toch zo gemist! Even een dutje en dan voor school beginnen werken! ’s Avonds kregen we Abraham (de zoon van Martha) overhaald om iets te gaan drinken met ons in Las Peñas. Augustien en zijn neef zouden ook nog achterna komen. Door de paar biertjes die we op hadden, kregen we opeens zoveel zin om te gaan dansen. We hadden al veel van deze cultuur gehoord, maar nog maar weinig gezien! We mochten eerst in een aantal dansclubs gaan kijken voor we beslisten welke het zou worden. Meisje moeten hier veel minder betalen dan jongens om te gaan dansen wat zeker in ons voordeel speelde. Door een beetje inkom te betalen mochten we de hele nacht gratis drinken. Na gekozen te hebben, besloten we om eens echt in de Ecuadoriaans cultuur te stappen. We vielen bijna omver van wat we zagen. Hier dansen ze bijna altijd per 2 man en vrouw en hoe zowel de vrouwen als mannen hier zo met hun kont kunnen ‘shaken’ hadden we nog nooit gezien! Geen paniek…binnen de kortste keren waren we er zelf mee weg al moeten we zeggen dat het een heel grote aanpassing voor ons was! Hier kunnen ze elkaar echt versieren door de manier waarop ze met elkaar bewegen. Heel mooi om te zien maar echt ook wel een beetje verschieten! Tegen dat we terug komen zijn we proffen in Salsa, Merengue en Reggaeton! Na een super late avond die eindigde vroeg in de uurtjes kropen we moe in ons bed en genoten we van een dagje uitslapen.

’s Zondags besloten we uit te rusten en ons schoolwerk af te maken en Lins en ik bereidden ons mentaal voor op een dagje ‘maternidad’. Het beloofde spannend te worden maar we zagen dit beiden volledig zitten!

Na dit lange verhaal ga ik jullie verlaten maar geen paniek we houden jullie zeker nog op de hoogte van onze volgende spannende avontuur!

Hasta Pronto, amigos Y muchos besos a todos los chicos y chicas!

Ciao!

Loes