Eindelijk beginnen de stage ervaringen voor ons. Maandag was het eindelijk zover. Na 2 weken genieten in het mooie Ecuador vertrokken, Loesje en ik als eerste op stage. Cindy en Bianca gingen de nachten op hun nemen deze week en begonnen dinsdag nacht. Ik had eerlijk gezegd wel wat zenuwen voor de eerste dag omdat je niet weet waar je je aan mag verwachten. Toen we de eerste dag nog maar net aankwamen in het ziekenhuis was er juist een bevalling in aantocht. Loesje en ik al heel benieuwd. maar toen de baby kwam, bleek het ineens een dood babytje te zijn van 22 weken oud. Wij verschrokken ons rot. De moeder mocht nog eens niet haar babytje zien of wenen want het werd meteen in een doek gedraaid en weggebracht. bij het geboren worden van de placenta hebben ze de gewoonte om heeeeeeeel hard aan de navelstreng te trekken omdat ze vaak weinig geduld hebben! Hierdoor knikte natuurlijk de navelstreng ineens af voordat de placente geboren was!Daardoor moesten ze de vrouw helemaal onder narcose brengen om dan met heel hun hand de placenta uit de baarmoeder te halen. en dit zonder de vrouw ook maar enige uitleg te geven. Ze wist echt van niets. Loes en ik waren echt even geschokt en ik was ook ineens heeeeeel misselijk.

Zonder dit ook maar enig te kunnen verwerken kwam de volgende bevalling er al aan. We hadden al meteen door hoe grote episiotomies (knippen) ze zetten. toen het hoofdje eindelijk geboren werd leek het allemaal goed te gaan tot de schouders maar niet geboren konden worden (een schouderdystocie dus). Om dit tegen te gaan moet je heel hard trekken aan de baby door een techniek te gebruiken. De vroedman trok naar de verkeerde kant waardoor de baby eruit kwam maar een armpje verlamd was. Tegen de moeder weer niets verteld of baby goed of slecht was.

We hebben die dag nog een bevalling gezien waarde navelstreng afknikte en ook manueel de placenta eruit gehaald werd. Ook worden in het ziekenhuis meerendeel sectios gedaan. Dit is heel raar! Als de mensen 100 dollar betalen hebben ze een vaginale bevalling, geven ze 150 dollar krijgen ze een sectio! Heel raar. We hadden een sectio kunnen bijwonen en dit zag er nog wel oke uit. Maar onbegrijpelijk waarom je meer wil betalen voor een sectio omdat het achteraf meer pijn doet en meer complicaties kan oplopen.

Ook waren loesje en ik heel gemotiveerd en probeerde bij elke bevalling de moeder zo goed mogelijk te begeleiden. In het ziekenhuis is het niet de gewoonte om de moeders te begeleiden. Terwijl dat we de moeder aan het steunen waren en aan eht praten keken heel veel vroedvrouwen en studenten vroedkunde van ecuador ons heeeeel raar aan en roddelde over ons. Maar hier hebben we weinig van aangetrokken omdat de moeders na hun bevalling heel dankbaar waren omdat we hun zo goed hadden gesteund!!! Maar sommige vroedvrouwen zijn wel lief. We proberen zo veel mogelijk te praten met de vroedvrouwen en dokters omdat ge dan veel meer moogt doen. Dit is ook goed voor onze oefening van spaans. We hebben toch al enkele vroedvriendinnen gemaakt!!!! ikzelf vind het wel al leuk in het ziekenhuis . De mentaliteit en het spaans is nog even wennen, maar dit zal wel in orde komen. Ik zit er alleszins graag omdat je wel het gevoel hebt dat je de vrouwen kunt helpen.

Na het vermoeiend dagje hadden we zin in een goed feestje met cuba libre. Dit ook omdat we alleen thuis waren. We hebben 2 flessen rum helemaal opgedronken met ons 5en (Bianca, Cindy, Loes, Martine en ik)! Het was een gezellige afsluiter van de dag

De rest van de verhalen zul je nog horen!! Ook nog van bianca en Cindy

Buenas dias y Hasta la proxima

Lindsay!!!