Hola todos!

Ik had nog niet de nood gehad om hier iets op te posten gezien dat het zo een gedoe is altijd maar vanmorgen, terwijl er gewacht werd tot iedereen wakker werd (jawel ik was ook als een van de eerste wakker) dacht ik dat het mss toch eens tijd werd.

Dus vanuit Leuven goed vertrokken, ik was daar niet 10 min te laat maar een héél uur te vroeg, afscheid genomen van de vrienden, vriendinnen en la familiaen op de trein gesprongen met Cindy. Daar eventjes gestresst over wat we allemaal vergeten konden zijn maar daarna tochvan onze laatste NMBS treinrit genoten. Ik heb nog vanuit de trein met Filip gebeld en afscheid genomen via de telefoon en hij deed toen zo heel opvallend vrolijk. In Antwerpen zijn we dan met de andere meisjes samengekomen en we hadden nog niet tegoei hallo gezegd of er kwam een man met een communistische muts achter een krant aangelopen: Filip! Super leuk!! ik was totaal verbaasd maar echt leuk!. We zijn nog samen een broodje gaan eten en daarna nog eens voor de derde keer afscheid genomen. In Amsterdam is hij niet meer komen opdagen en hier in Guayaquil heb ik ook nog geen communistische mutsen gespot tussen de gesnorde mannen.

Toen de Thalys kwam moesten we ons kei hard haasten en al met die zware tassen een spurtje doen om onsdan in een helemaal volle trein te proppen. Een uurtje op onze tassen naar Amsterdam gezeten.

InAmsterdamheb ik geen camera niet meer gekocht omdat we nog eens voor de laatste keer fritjes hamburger (voor mij fish) zijn gaan eten (prioriteiten maken lukt nog niet zo goed) en daarna op het vliegtuig gesprongen. Het vliegen ging goed, ik en cindy zaten samen en lindsay en loes ook. We hebben nog een uurtje op Bonairese grond doorgebracht waar dat het mega warm was maar achteraf kouder bleek te zijn als hier in Guayaquil. Hier in Guayaquil bijna helemaal zonder problemen door de doune geraakt, een beetje problemen gehad met 2 appel s die loes bij had, ze heeft toen een heel verklaring moeten tekenen dat zij de appels zouden bijhouden wie weet krijgt ze die terug op de terug weg, njammie!

Aan de luchthaven stonden Marta, haar vriend, Ronald haar zoon, en Martine te wachten. We hebben alles in 2 auto's gepropt en naar het huisje vertrokken.
Guayaquil blijkt een gigantische mega hectische stad te zijn. Groot dan wel in de breedte want in vergelijking met Quito zie je hier bijna geen enkel wolkenkrabber. Hectisch omdat de autos hier voorbijzoeven, om de 2 min toeten en iedereen er gehaast bijloopt, vreemd voor een 'mañana cultuur' maar waar. Het is hier ook meeega warm, we hebben al op de afstand van de luchthaven naar het huisje tensamen voor 3 liter gezweet en de rest van de dag willen jullie niet weten. Ik hoop dat onze zweetklieren zich nog gaan aanpassen.

Het huisje is niet groot maar zeker wel groot genoeg. Het is ergens in het noorden van Guayaquil gelegen, in het 'dorp' Alborada en iets met 'minidorp nummer 10'. Er wonen hier bekende politiekers en advocaten volgens Marta. Het heeft 4 kamers in totaal en 3 kleine badkamers. We slapen per 2 in een kamer, ik slaap samen met Cindy en Lindsay en Loes slapen ook samen, we delen een badkamer. Martine slaapt in een andere kamer en heeft haar eigen badkamer en de rest van de familia slaapt samen in een kamer en hebben hun eigen badkamer. Die kinderen hebben dus hun kamer voor ons opgegeven.

De familia van Marta zijn allemaal super lieve mensen!
Marta is een klein maar super actieve mooie vrouw. Zij is afkomstig van Loja, waar dat mijn mama ook van komt. Ze is hier druk in weer om alles in orde te maken voor ons enom ons het gevoel te gevendat we thuis zijn. We kregen al direct van haar een verse guayaba sapje om ons af te koelen, lekker!!
Zij heeft 3 kinderen. Ronald is de oudste, hij is afgestudeerd voor dierenarts en werkt ergens op anderhalf uur rijden van Guayaquil. Hij heeft ook al veel bevallingen gedaan maar dan van varkens, koeien, honden,... Abraham is de andere zoon, hij studeert voor toerisme (hoewel hij me eerst had wijsgemaakt dat hij quantumfysica studeerde en ik dat natuurlijk ook geloofd had) enhij is echt grappig (hoewel ik nog niet al de mopjes versta). Valesca is haar dochter maar haar hebben we nog niet ontmoet omdat ze nu in de Galapagos eilanden zit waar ze ook werkt.
Haar vriend heet Victor maar iedereen noemt hem 'doc' omdat hij dokter is van revalidatie en orthopedagogie, hij geeft ook les in de Universidad Católica. Het is wel een grappig koppel want hij is heel groot en al 70 jaar en zij is heel klein, schattig en ergens in de 50 maar zij zegt dat hij voor haar een geschenk uit de hemel was.
Er zijn ook 2 kleine worst honden, zo van die hondjes met korte pootjes en een lange romp, in het begin had ik wat schrik omdat die serieus blaften maar ondertussen krab ik al eens goed Melcocha en Enana hun buikjes, waar ze kei hard van genieten.
Het is echt goed dat we bij de familie terecht zijn gekomen en zeker ook dat Martine hier is! Ik zou niet weten hoe we anders hier ons weg zouden hebben gevonden en al die dingen.

We zijn na het aankomen bijna direct een dutje gaan doen, Martine was ook heel moe dus dat kwam wel super uit. Marta en Ronald moesten die namiddag weg omdat ze beide een diploma kregen in de Universidad Católica de Guayaquil voor een soort van lactaatdeskundige. Marta studeert er gastronomie en had samen met haar zoon die seminarie gevolg en ze gingen naar de diploma uitreiking.
Toe we wakker werden hadden we al honger en dan zijn we met Martine Guayaquil ingetrokken. Chance dat zij erbij was want die bussen rijden u bijna dood in plaats van u op te pikken. We zijn naar zo een gigantische Mall gereden waarvan het hier krioelt. Ik heb daar eindelijk eens Ceviche gegeten maar echt zonder te slijmen, die van mijn mama was miljoen keer lekkerder.

Daarna zijn we terug naar huis gekomen, denk ik want het lijkt al zo lang geleden en hebben we nog van alles gedaan dat ik precies ook ben vergeten en daarna hebben we gewacht tot Marta thuiskwam omdat zij ons een avondmaal had beloofd. Ze heeft dan super lekker kip klaar gemaakt, jawel ik zeg superlekker omdat ik er van gegeten heb en daar haar mijn 1 jaar vegetarischheid maar ik had mezelf voorgenomen dat als ze speciaal koken dat ik het dan niet ga weigeren. En wow da smaakte goed! En niet alleen omdat het lang geleden was hoor!.
Marta is dan in alle haast terug vertrokken omdat ze haar broer moest gaan oppikken ergens in Guayaquil, hij kwam om de titel van beste bankierbediende van El Banco de Rumiñahui te ontvangen, en dat al 4 keer op een rij, ze was super trots en is dan ook snel vertrokken.

We hebben hier dan nog een beetje gebabbeld met Abraham en Leandro , een vriend van hem, over de gevaren van Guayaquil en zo verder. Die Leandro die zei tegen ons dat de Ecuadoriaan hier gemiddeld een keer per maand en half wordt bestolen. Hij was vrijdag nog bestolen geweest geloof ik, altijd met een geweer bedreigd. Best wel eng maar ik hoop gewoon dat hij overdreef gezien hij het niet zo dramatisch vertelde maar eerder 'haha achtig'. Misschien ben ik gewoon weer mega naïef geweest.

We zijn gisteren ook super vroeg gaan slapen omdat we allemaal kapot waren van het vliegen, zweten, eten, praten... en dat deed echt deugd.

Vanmorgen zijn we vroeg opgestaan, jawel, vroeg. En vroeg als ik 8 uur ofzo!! Iedereen was klaarwakker en we zijn dan om de beurt gaan douchen, amaai ik keek uit naar die douche!. In de douche bleek de warm mater knop fake te zijn, niets warm water, en oké je zou denken 'ma wie doucht nu met warm water als het buiten 37 graden is!' maar ik zou zelfs met warm water douchen zou het buiten 100 graden zijn!! Ik weet nog hoe vroeger mijn opa potten vol water ging opwarmen voor mij omdat ik zo aan het wenen was omdat ik zo een mietje was. Schandalig maar zo is het. Dus ik steek daar mijn hoofd onder, duizend keer gevloekt, zeker toen die stomme knop warm water voor de show bleek te zijn. Even gedacht dat 3 maanden douchen niet zo erg was, na 3 weken begint u haar zich vanzelf te reinigen en mijn lichaam zal wel meedoen dacht ik. Maar dan toch, toch er helemaal onder gegaan. Overwinning van de dag! Ik was er best wel trots op!

We zijn vanmorgen dan voor onze papieren naar het centrum van Guayaquil te gaan. Marta blijkt een echte vurige rijdster te zijn, zij wringt zich in de meest onmogelijk gaten en toet er op los gelijk een echte! Ja de papieren zijn nog altijd niet in orde maar dat is normaal, morgen gaan we om 8 uur naar ‘migración' vertrekken om het hopelijk allemaal af te handelen. Ieder ding heeft zijn eigen resem papieren en aanvragen nodig en vandaag bleek zelfs dat die papieren ook nog eens in speciale mapjes met speciale ringetjes en al moeten worden ingestoken eer dat ze er iets mee willen aanvangen. We gaan dan ook zien voor de Spaanse lessen voor las chicas.

Ah! Volgende week is er een kans dat we naar The Cranberries gaan in Quito. Martine was dat al een tijdje van plan en ze heeft ons gisteren uitgenodigd, het is nog niet zeker maar morgen gaan we dat te weten komen. Ik wist wel niet wat die zongen buiten zombie dan natuurlijk maar omdat de andere enthousiast waren en het in Quito was dacht ik woow oké! Ondertussen heeft Loes me al 2 andere liedjes leren kennen! Toof!

De sfeer zit hier goed in de groep, we komen wel heel goed overeen en lachen veel de elkanders domme opmerking en dat zijn er niet weinig! Daarjuist hebben we nog samen op het koertje een watermeloen verorberd, mega lekker met zo een zwoel weertje en reggaeton op te achtergrond. Die 'domme uitspraken'-muur volgt zeker nog!

Alle ik kan echt zeggen dat er geen enkel problemen of minpunten zijn geweest tot nu toe, ik begin me hier al goed thuis te voelen wat ik wel had verwacht en dat is wel leuk.

Nu ga ik slapen want morgen om 7 uur opstaan zal niet zo evident gaan als gisteren.

Mensen, hasta pronto! En geniet van die regen want hier mist ge dat wel hoor! Ik ben zelfs stiekem aan het hopen dat het morgen eens goed regent!

Adioooos!

Bianca

ps: dat gaat hier wel nie iedere keer zo een lang verhaal zijn hoor! amaai mijn vingers!