Hola chicos y chicas!

Hoe gaat het daar met jullie? Valt het weer al een beetje beter mee? Hier met ons gaat het. We hebben even een aantal keer pech gehad maar ik denk dat we kunnen spreken dat we nu allen aan de betere hand zijn. Hier volgt een volgend verhaal...

Het laatste dat er geschreven is, komt al van een heel eind terug dus ik ga dat ook doen. Even nadenken... Niet vorige zaterdag maar de zaterdag ervoor zijn we met z'n allen gaan dansen met de vriend van Martine en nog 2 andere dokters vanuit de Sotomayor. 3 Toffe kerels met een stevig gevoel voor ritme kregen ons allen onmiddelijk op de dansvloer. Ook Abraham (de zoon van Martha) en zijn vriend Augustien waren achterna gekomen en ik moet zeggen hetwas weer een heus feestje dat duurde tot in de vroege uurtjes.
Zondag sliepen we dus lang uit en besloten we om 's avonds in Martha's huis met z'n 4 een filmpje te kijken. Eens een Belgische kant op dachten we alleen zorgden we voor Engelse ondertiteling zodat Abraham mee kon kijken. Windkracht 10 viel hier echt in de smaak. Maandag werkten we nog voor school. En in de late namiddag trokken we naar een winkelcentrum om even te shoppen en iets heerlijks te eten. We besloten ook een cinema'ke te doen en ik moet zeggen deze keer viel de film ook bij mij echt in de smaak. Typisch dat wij met z'n vijven een rasechte romantische komedie eruit pikten. Valentine's day denk ik dat de naam was.
Dinsdag besloten we niet een hele dag voor onze literatuurstudie te werken en zijn we dus in de late namiddag een wandeling gaan maken op de Malecon (of hoe je dit ook schrijft). Dit is een lange dijk langs de rivier die je kan afwandelen en eerlijke gezegd beschikt het ook over een romantisch deel van Guayaquil. Na een heerlijke taxi en een heerlijk maaltijd, kropen Cindy en ik vroeg in ons bed want de wekker stond vroeg woensdag.
Woensdag was het weer zover....op naar de Sotomayor maar deze keer niet met Linsday maar met Cindy! We stonden er klaar voor maar merkten al snel dat er niet veel te doen was. Al de bevallingen die er waren werden afgegeven aan de residenten van hier en de moed zakte tot in onze schoenen. UIteindelijk kreeg Cindy toch de kans om een bevalling te strikken. Het leek een dagje zonder werk al was het begeleiden van de vrouwen toch wel een pluim voor ons waard. Ze bedankten ons en we kregen echt voldoening.
Donderdag besloten we om weer te gaan werken. We hadden al wat meer werk. Ik mocht voor de eerste keer hechten en was zo fier als een gieter (zoals ze dat bij ons zouden zeggen). 't Was wel moeilijk maar super leuk. Mijn dag kon niet meer stuk en ik ging naar huis en was weer een aantal bevallingen rijker.
Vrijdag zou Martine meegaan met ons naar la maternidad. Het beloofde een druk dagje te worden want de bedden lagen vol toen we aankwamen. Cindy deed haar eerste bevalling van de dag terwijl er ondertussen een keizersnede volgde. Iemand van de residenten kwam aan Martine vragen om te assisteren en zei vroeg of ik dit niet graag wou doen. Ik stemde toe want zag dit helemaal zitten. Ik waste mijn handen, kleedde me steriel aan en daar stond ik dan met mijn tafel vol instrumenten voor mij. Eerst kreeg ik nog even een overzicht van welke instrumenten er waren en hoe deze noemden en hup...ik kon aan de slag. Het kindje werd geboren en het leek me eerder een prematuurtje dan een voldragen kind. Wel een flinke vriend want hij liet onmiddelijk een kreet van zich horen. Het hechten duurde wel wat langer en aangezien ik 's morgens niet veel gegeten had voelde ik me draaien. Geen paniek...ik kreeg een stoel en we waren bijna aan het einde. Nadat de keizersnede beeindigd was, ging ik toch snel een koekje eten en kon ik er weer tegen. Mijn eerste bevalling van de dag volgde...iets daarna mijn 2de...iets daarna mijn 3de en vlak voor we vertrokken mijn 4de. De laatste bevalling was van een vrouw die in de pre parto lag van haar 10de kind.Tijdens de bevalling schreeuwde ze alles bijeen dat ze het beu is steeds kinderen te krijgen. Ze wou en kon niet meer en kon haar kinderen niet onderhouden. Ik had medelijden met haar maar besefte dat dit nu eenmaal de manier is waarop het hier gaat. Wat een dag seg...4 bevallingen en 1 keizersnede. Bij een van de 4 bevallingen mocht ik echt helemaal alleen de huid hechten want de vroedvrouw heeft me geheel alleen gelaten en is vertrokken! Ook cindy had 4 bevallingen gedaan en beiden waren we super fier op onszelf! super moe kwamen bij Martha aan en kregen toen te horen dat Lindsay en Bianca niet konden gaan werken. Lindsay had been dat helemaal opgezwollen was door een ontstoken beet. Zij was hiermee naar het ziekenhuis gegaan om geen zware ziekte uit te sluiten. Maar met antibiotica, veel rusten en vitamines zou het in een paar dagen opgelost geraken. Dit stelden ons allen gerust. Vrijdag ben ik dus vroeg gaan slapen na een super leuke maar zware dag op de maternidad.
Zaterdag hebben we eerst heerlijk gekookt en hebben we daarna een Cuba Libre feestje gehouden. Ook Marthe dronk een glasje en ik moet zeggen het was grappig ze een beetje zat te zien. Na een fijn feestje hier zijn we weer gaan dansen en ook deze keer was het een geslaagd succes!
's Zondags bleven we weer lekker liggen en aten we een zalig ontbijt.'s Avonds kwam Augustien nog langs met zijn gitaar en na een aantal liedjes kroop ik vroeg in mijn bed voor een hele week werken.
Maandagmorgend vertrok ik met Bianca en Martine naar de maternidad. Het was weer een zeer rustige dag en Bianca deed 1 bevalling en ik prikte mijn eerste infuus. We begeleiden wat vrouwen en waren weer even zo blij dat deze ons dankbaar waren. Martine was al op tijd naar huis want zij had heel veel rugpijn. Toen we 's avonds thuiskwamen had Martine koorts en ik vond dit eerder neit zo geruststellend.
Dinsdag waren Bianca en ik weer gaan werken en elk assisteerden we 1 bevalling en mochten we er 2 zelf doen. Ik mocht voor het eerst verdoving toedoenienen. Weer iets nieuws geleerd! Die dag hadden we weer een vrouw binnen en zij begon opeens te stuipen (weer een zwangerschapsvergiftiging). Gelukkig leefde het kindje deze keer nog maar of het schade had opgelopen dat weten we niet. Ook was er een vrouw met AIDS die kwam bevallen. Dit zie je hier ook af en toe zei één van de vroedvrouwen. Na een dagje hard werken kwamen we thuis aan en hoorden dat Martine naar het ziekenhuis is moeten gaan en dat zij een nierontsteking heeft. Ocharme dat arme dutske! We kochten haar een kadootje en hoopten allen dat ze snel beter was.
Woensdag sliep ik uit. Ik zou die avond gaan werken maar mijn maag protesteerde enorm. Ik had van die enorm kolieken en kon niet ver van de wc weglopen. Ik had iets serieus verkeerd gegeten en dit liet mijn lichaam duidelijk merken. Een hele dag heb ik een weg afgelegd van de badkamer naar mijn bed. Naar de avonv toe kon ik toch iets binnen houden en ik hoopte dat dit een goed teken was. Geen zwangere vrouwen voor mij die nacht maar ik hoopte met veel rusten snel beter te zijn. Martha zorgden goed voor mij en Martine en hier en daar kregen we iets te eten dat volgens haar heel goed voor de buik was. Wat een lieve vrouw toch!
Donderdag rustte ik ook uit en nu zijn we vrijdag en sta ik terug paraat.Mijn buik doet nog wel een beetje vreemd maar ik denk mits eten dat ik wel aansterk. Ik hoop op een drukke nacht vol met dikke buiken! Tot het volgende verslag! Hasta la proxima y muchos besos! Loes