Buenas Tardes chicos y chicas,

Ik (Loes) vertel jullie graag een beetje meer over de gebeurtenissen op de 'maternidad'. Woensdag trokken Lins en ik volle moed (na een toch wel zware maandag) naar de Sotomayor om daar weer tussen de bolle buiken te vertroeven. Er lagen weer een hele hoop vrouwen zowel voor een keizersnede als voor een vaginale bevalling. Hier en daar steunde we de vrouwen en probeerde we met hen mee te puffen om toch maar te laten zien dat ze zich zeker niet alleen moeten voelen in hun lijden. Het was eens een dagje waarbij niet echt iets mis ging en na weer een paar bevallingen gezien te hebben besloten Lins en ik er donderdag ook voor te gaan.

Donderdag beloofde onze dag te worden. Er waren geen andere studenten aanwezig dus zouden we met volle moed ons best doen om hier en daar een handje te helpen. Lins mocht eerst al een vaginaal onderzoek doen en dan kwam het lang verwachte ogenblik...mijn eerste bevalling! Een vierde kindje waarvan de bevalling op zich super vlot ging.Lins kreeg ook de kans om nog eentje te doen. Terwijl zei aan het helpen was met hechten brengen ze in spoed een vrouw binnen waarvan het hoofdje al te zien was. Na een keer persen, lag het kindje in haar bed maar al vlug stond de vroedvrouw naast haar om het kindje vast te pakken. Iets daarna krijgt de vrouw terug pijn en het gevoel te persen waar opeens een 2de hoofje te voorschijn komt. De vrouw kon haar ogen niet geloven. Niemand had haar ooit verteld dat het om 2 kindjes ging maar ook in de Pre-parto zaal (de zaal waar de vrouwen liggen tot ze 10cm hebben en geregeld onderzocht worden) hadden ze dit niet opgemerkt. Voor te lachen maakten een van de dokters een mopje door te zeggen dat hij nog een handje zag (dus een 3de kindje) maar de vrouw deed haar benen toe en riep dat 2 meer als genoeg waren. Iedereen moest lachen. De vrouw was helemaal overstuur en mocht dan ook van de vroedvrouw naar haar man bellen om te zeggen dat ze niet met 1 maar 2 kindjes naar huis kwam. Wat een vreemde maar super grappige situatie toch! Na deze bevalling kon ik weer een bevalling doen maar ook weer deze keer ging alles super snel (precies of alles hier veel sneller gaat).

Voor dat we naar huis gingen zagen we nog een keizersnede van een zwangere vrouw van 29 weken van een kindje dat niet levensvatbaar verklaard werd. Het ging om een kindje met nierprobleempjes, maagproblemen, onder ontwikkelde beentjes. Idd toen het eruit kwam was het precies een zeemeerminnetje. de beentjes waren aan elkaar vastgegroeid en 1 armpje was verkramt. Het had dus ook geen geslacht en het had ook een raar gezichtje. Wel leefde het kindje nog maar na een paar uur slaakte het zijn laatste zuchten en wij verzoenden ons met het idee dat hij het toch nooit gehaald had al was hij voldragen (40 weken) geweest.

Vrijdag trokken Lins, Martine en ik terug naar de Maternidad en het beloofde een fijn dagje te worden al beseften we weer snel wat de realiteit was. Lindsay deed haar 2de bevalling waarna ik mijn 3de bevalling mocht doen. Weer een snelle bevalling. Iets later hoorden we in de pre-parto zaal een vrouw erg schreeuwen. In deze zaal liggen links alle vrouwen die er zijn voor een vaginale bevalling, links alles vrouwen die om een keizersnede betalen en achteraan kunnen er vrouwen zijn die een doodgeboren kindje in hun buik hebben zitten en die dus komen bevallen van dat dood kindje. We zagen een vrouw enorm hard wenen en roepen achteraan in de zaal. Het was een vrouw die 22 weken zwanger was en voor de 3de keer op rij een dood kindje had. 1 zoontje had ze al maar de ander 3 zwangerschappen waren verkeerd afgelopen en zo lag ze hier weer voor de 3de keer. De weende en vertelde me dat ze zoveel pijn had en echt een dokter nodig had want dat ze het allemaal niet meer aankon. De dokters negeerde deze kreet maar terwijl Lindsay en Martine een andere vrouw waren aan het begeleiden, pakte ik de vrouw haar hand vast en probeerde ze te troosten door te zeggen dat ze op haar ademhaling moest letten en te vertellen dat ze wel sterk genoeg was om dit te kunnen. Bij elke wee nam ze mijn hand vast en legde ze haar hoofd op mijn schouder waarbij ze weende en krijsde van de pijn. Ik had enorm veel medeleiden met de vrouw maar voelde me ook zo machteloos. Tot een dokter naar haar kwam en haar onderzocht om te voelen of het kindje mits persen eruit kon komen. Ik mocht ook onderzoeken en voelde het hoofdje goed klaar zitten. Na een paar keer persen was het kind er nog steeds niet maar ik zette de vrouw rechtop, maseerde nog een beetje en probeerde naast haar te staan om er gewoon voor haar te zijn. Normaal als de vrouw echt aan het bevallen is of het kind is er bijna brengen ze de vrouw naar de verloskamer. Maar mits nog een paar keer persen was het kind te zien en geen dokter die omkeek. Ik zag het kindje geboren worden terwijl ik de vrouw haar hand vastnam. Daar lag het kindje dan...tussen haar benen. Niemand keek om en er was ook niemand die handschoenen vastnam om het kind op te pakken. Ik voelde me machteloos. Na een kwartier werd de vrouw (met nog steeds dat kind tussen haar benen) door de gang naar een kleine kamer gebracht. Ze werd verlegd op een ander bed en ondertussen werd het ander bed met het kindje afgevoerd. Ze wist niet wat er ging gebeuren (want hier wordt niets over verteld). Ik stelde haar gerust en veegde haar tranen weg wanneer ik vertelde dat het jongetje was. Ze werd in slaap gedaan waarna ze een curretage (het proper maken van de baarmoeder) uitvoerden. Ik was achteraf zo boos op mezelf! Ik had handschoenen moeten vastnemen en het kindje opvangen zodat ze tenminste wel een beetje respect kreeg die ze verdiend had. Daar stond ik dan zo machteloos en helemaal aan de grond genageld over wat er gebeurde. Even had ik het gehad en liep wat rond de dolen door de gangen. Na even alles te laten bezinken ging ik verder waar er terug een nieuwe bevalling op mij lag te wachten. Even had ik geen zin om ze te doen en Martine nam ze over. Lins deed haar 3de bevalling en we stonden nu gelijk.

Ik dacht dat we het ergste wel gehad zouden hebben al brachten iets daar na een bewusteloze vrouw binnen. Ze had een aanval gekregen en is beginnen stuipen (dit kan door een bepaalde aandoening, eclampsie) waardoor ze helemaal buiten bewust zijn is geraakt. In spoed hebben ze een keizersnede uitgevoerd om het kindje nog te redden maar tevergeefs...ze waren al te laat! Dit was wel even een genoeg voor een dag en we waren dus blij dat we naar huis konden. Hoe het met de vrouw zou zijn als ze wakker was? Geen idee...als ze het zelf al maar haalde maar dat zouden we ook niet meer te weten komen. Aangekomen thuis bekwamen we even in de zetel van de gebeurtenissen en genoten van de rust. we gingen op tijd slapen en sliepen lekker uit. Na het uitslapen zijn we naar de winkel geweest en hebben Lins, Martine en ik lekker petit beurre koek gemaak! Het viel echt in de smaak bij Martha, haar zonen en haar dochter! Weer eens iets Belgisch voor hen gemaakt en dat vinden ze altijd super fijn!

Gisteren zijn we weer weggeweest naar de dansclub van vorige week! Weer lekker gedanst en het was super tof! Wat zijn de dansstijlen hier toch fijn! We lagen weer super laat in ons bed en waren dus blij dat we vandaag konden uitslapen. We zijn nu net een paar uur wakker se en hebben net beslist om iets lekker te gaan eten. Ik ga het bij dit verhaal laten want heb nog veel ander werk te doen (en vind het zelf al lang genoeg)! Hasta la proxima, amigos y muchos Besos

Loes x