Buenas tardes iedereen,

Het is heeeeeel lang geleden maar hierzie weer een lang verhaal! Sorry voor de informatie tekort maar het zijn ontzettende drukke weken geweest. Niet alleen door de leuke dans fotos die jullie gezien hebben maar vooral door de stage dagen, de trouw van mijn tante en ook ons eindwerk dat binnen geleverd moest zijn vorige week en die ik natuurlijk had laten liggen tot het hoog tijd was om er aan te beginnnen. Nu is het even terug een rustigere periode en kan ik jullie helemaal up te daten van de gebeurtenissen hier in Ecuador.

We zijn al meer als halfweg nu al en het is feitelijk schandalig dat het maar de tweede keer is dat ik schrijf. Maar we gaan voor kwaliteit en niet voor kwantiteit, hopelijk :)

Hier in Ecuador verloopt altijd alles nog steeds goed, het thuisgevoel begint zich al helemaal in mijn hart in te nestelen zou het niet zijn dat het enkele mensen ontbreekt. Maar het weer, het eten, de lach en de verhalen van de mensen en de familie beginnen mijn hart stilletjes aan in te palmen. Het Ecuador feeling, he Hannah :).

Op stage is alles heel goed, ik stap iedere ochtend of avond (afhankelijk van de shift) heel graag en best wel zelfs wakker de bus op. De bus naar de materniteit is hier ook een hele avontuur, zoals alle bussen in Ecuador trouwens, je weet nooit of je er gaat geraken. De race is hier niet alleen voor formule 1 wagens, maar nog het liefst voor grote oude ijzerwinkels op wielen. We betalen 25 dollarcent per rit en we krijgen altijd een zitplaats aangeboden van de mannen, echte heren hier. Het is niet alleen eng om op de bus te zitten omdat die zo gek kunnen rijden maar de meeste overvallen gebeuren hier ook in de bussen, zomaar dag of nacht ineens, maar we nemen onze voorzorgen (zo belabberd en arm mogelijk eruit zien met onze doktersjas erover) en de leuke salsa en merengue muziek die opstaat maakt veel goed.

Aangekomen in de materniteit moeten we ons omkleden in een kleedkamer dat niet groter is als mijn kamer in België en waar er zeker 40 vroedvrouwen, dokters, assistenten, verpleegsters, verpleegsters assistenten, secretaressen en zo verder zich omkleden om van wacht te wisselen. Op de deuren van de wc's hangt er een handleiding van hoe je pipi moet doen en ik durf te wedden dat als ze in die wc's en douches een wisser nemen om de bacterieën op te sporen het erger is dan de goorste wc van de marginaalste camping in België.

We moeten dan ook zo van die mutsen, mondkapjes en schoenovertrekken aandoen omdat de verloskamer zogezegd een steriel werkveld is. Dit is heel tegenstrijdig met hoe ze hier in de kasten liggen te slapen, spuiten gebruiken om in de koffie te roeren, met hun pakjes van thuis komen (in de bussen) en die er aanhouden en ze na iedere bevalling snel met een borstel over de helemaal bebloede verlosbed gaan om die te 'kuizen'. Maarja dit is aanpassen allemaal en aanvarden.

Eenmaal aangekomen zeggen we hallo tegen iedereen die we kennen en die hallo terug zegt, we hebben heus al veel vrienden gemaakt :), en dan gaan we eens kijken in pre parto (arbeidkamer) welke vrouwen er liggen. De pre parto is een grote kamer waar links de vrouwen worden gelegd die normaal vaginaal gaan bevallen en rechts de keizersnedes, in het midden de miskramen en abortussen. Alle vrouwen liggen samen en worden gelijk behandeld, en hoe!
ergens links in een hoekje is ook het bureau vande resident dokters, de secretaressen,de vroedvrouwen, de student vroedvrouwen, de verpleegsters en de assistent verpleegsters. Iedereen heeft hier ook zij eigen taakje, niemand doet de hele begeleiding van 1 vrouw.

Resident dokters= doen opneem gesprek, vaginaal onderzoek en beslissen wat er gaat gebeuren (maar vindt het niet belangrijk om dit aan de vrouw te vertellen).
Secretares= neemt de telefoon op als ze wakker is, schrijft de vrouwen in en zorgt voorhet registreren van het gebruikte materiaal, klaagt veel
Vroedvrouwen = onderzoeken de vrouwen, beslissen of erstimuleermiddelen worden gegeven,breken de vliezen, 'begeleiden de vrouwen', vragen deassistent verpleegster om bedpannen, controleren de parameters
Student vroedvrouwen = nemen de parameters (temperatuur, bloeddruk, pols, ademhaling), leggen de vrouwen aan de cardiotocogram (om te registreren hoe de harttonen van de baby zijn en hoeveel contracties de vrouwen hebben) maar kunnen deze niet interpreteren, als de harttonen wat plat zijn halen ze een soort vibrerendtelefoon die ze op de buik leggen en zo de baby wakker verschieten (die vibrerend telefoon wordt ook soms gebruikt voor nekmassages door de residenten). Verder slapen zij, spelen in hun gsm's, staren ons aan en soms doen ze dansdemonstraties (dat zijn de toffe).
De verpleegsters= plaatsen de infusen (in minder als 2 min is dat geplaatst!!), maken medicijnen klaar en dienen die toe, klagen ook veel. Van hun mogen we al soms infusen plaatsen en ik kan zeggen dat ik hier echt al veel beter in ben geworden! jeeij!
De assistent verleegsters= ZOUDEN een deken aan de vrouw moeten geven als ze binnenkomt, bedpannen aangeven als ze moeten pipi doen, nierbekkens als ze moeten overgeven maar meestal liggen ze te slapen, hebben gewoon geen zin of zijn te moe. Het is hier heel gewoon dat vrouwen gewoon naast hun bed moeten overgeven of dat ze pipi doen in bed omdat het te laat is. Het is echt om heel boos op de worden maar anderzijds zijn hier ook heel veel mensen die dubbele shiften werken en dus soms 17 uur aan een stuk werken, dus het is ook te begrijpen. Blijft niets over dan zelf handschoenen aan te doen en met bedpannen en nierbekkens rond te crossen, ondertussen zijn er een aantal van die assistent verpleegsters die doorhebben dat wij het toch doen en express blijven zitten.

Bon, de opvolging van de arbeid verloopt een beetje het zelfde als in België, behalve dat er soms van die medische blunders gebeuren dat je niet kan begrijpen maar waar je u ook best niet te druk over maakt omdat je dan ook heel veel tegenwerking krijgt van het personeel daar. Waar ik het moeilijkst mee had en soms nog steeds heb is van hoe ze de vrouwen hier behandelen.

Het is normaal dat een vrouw pijn heeft tijdens de arbeid en dat ze dit uitdrukt en zeker inziekenhuis waar epidurales alleen voor keizersnedes zijn en de gemiddelde leeftijd om voor het eerst een kind te krijgen 16 is precies. Sommige meisjes zijn 13 jaar, soms 20 maar dan al met 2 of drie kinderen. Een keer was er een meisjevan 25 jaar dievan haar 5de kind kwam bevallen, voor heteerst ophaar 15 bevallen, haar baarmoeder kwam al bijna uit haar vagina. Als we nu een vrouw hebben die 25 is of ouder en die komt van haar eerste kind bevallen dan zijn we verbaasd, dan zeggen we tegen elkaar'alle die is er ook laat aan begonnen', we zijn echt al bijna oude vrijsters in vergelijking met de meisjes hier.

Ik heb al met veel mensen hier gesproken van hoe dat dit komt, want ik kan me niet voorstellen dat dit vroeger ook zo was (ofwel vergis ik mij). Maar blijkbaar is het zo dat hier de 'na het huwelijk pas' regel al helemaal niet meer geldt maar dat er serieus foute mythes bestaan rondanticonceptie, dat samen metde reggaeton en 9 maand later zitten ze in de Sotomayor, niet eens wetend hoe ze moetenbevallen. Zo denken ze dat ze alleen de pil moeten nemen als ze seks hebben gehad, of ook om cosmetische redenen wordt het niet gedaan, je wordt er dik van, je krijgt uitslag op je gezicht,... Er moet hier dringend wat meer voorlichting erover worden gegeven, 13 en zwanger is echt heel erg. Die weten helemaal niet wat er aan de hand is, als je daar vaginaal oderzoek bij moet doen dan giechelen die en dit is normaal omdat je op die leeftijd al giechelt bij het gedachtje van handje vasthouden. Die vragen aan mij waar zitten jullie op te wachten, waarom halen jullie mijn kindje er niet uit, die weten helemaal niet dat je 10 cm ontsluiting moet hebben om te bevallen (voor wie het niet wist, voila hier bij:)). En het personeel bekommert zich ook niet om hun dit te vertellen. Die hebben pijn maar die snappen niet waarom, die weten niet hoe lang ze pijn gaan hebben en hoe ze die pijn moeten verwerken.

Bekende 'pijnbestrijding-aanmoedigingszinnetjes' zijn, in graag van schandaligheid: 'stop met schreeuwen!', 'stop met schreeuwen, zo gaat u kind dood', 'je houdt niet van je kind zeker dat je zo zit te schreeuwen', 'dan moest je maar niet zwanger worden e', 'amaai ik ben blij dat ik niet je man ben want ik zou al 3 keer zijn weggelopen'. Andere middelen die gebruikt worden zijn maandverbanden in hun mond steken of aan de monitor leggen met een zuurstofmaskerover hun mondals 'afleiding' maar de meest gebruikte middel is en blijft hun gewoon straal negeren, schreeuwen, roepen, stampen of niet, gewoon negeren en verder slapen.

In het begin stond ik echt met mjn mond vol tanden en mijn ogen vol ongeloof, ik kon me niet voorstellen dat ze zo koel en vlakaf die vrouwen konden negeren of nog erger; zo gemeen doen tegen hun. Ik heb me van het begin af niets aangrtrokken van dit en ik ga naar die meisjes en doe ademhalingsoefningen met hun, kalmeer hun en zeg hun hoe ze best moeten gaan liggen of zitten en vertel hun ook wat er aan het gebeuren is en wat er gaat gebeuren. Dit helpt meestal al heel veel, het enigste nadeel is dat doordat je dan de enigste bent die er lief tegen doet zich helemaal vast klampen aan u en je niet weg laten gaan, die smeken u om niet weg te gaan en ja dan kan je ook natuurlijk helemaal niet weg. Als er zo 3 vrouwen liggen kom je handen te kort, soms lukt het om 2 vrouwen tegelijk te begeleiden maar meestal niet. De dokters en studenten zitten u dan aan te staren en veel erkenning krijg je er niet voor, meestal zeggen die 'dat heeft allemaal geen zin, laat die gewoon' maar dan negeer ik hun danop hun beurt en doe ik verder, want het heeft wel zin! Als je dan daarna de bevalling kan doen van die vrouw en daarna afscheid neemt dan zijn die zo dankbaar!! Oh dan ben je zo vol van een tof gevoel omdat het daarvoor is dat je het doet! En dan op naar de volgende omdat er zo nog 5 liggen te wachten.

Wat ook heel erg is dat de vrouwen die een miskraam hebben gehad in de zelfde zaal liggen dan de vrouwen die normaal van een levend kindje gaan bevallen. Bij de vrouwen die normaal gaan bevallen wachten ze tot het kindje helemaal naar beneden is gedaald en bijna met het hoodje eruit ligt om dan PARTOOOO te roepen en dan komt er zo een meneer in een geel pakje (de kuikentjes) en die voeren de brancard naar de zaal ernaast (de parto)waar de bevallingsbedden liggen, als het geel mannetje niet komt dan bevalt die meestal in bed omdat het niet de taak is van de vroedvrouw of van de dokters om de brancards te vervoeren :). Als het een miskraam is dan bevallen die zowiezo in bed. Dan is dat toevallig dat er iemand onder het deken komt kijken en ziet 'ah het is eruit'. Dan pas voeren ze die naar de parto en halen ze de placenta eruit, doen ze de vrouwen in slaap (zonder hun te zeggen dat ze in slaap gaan worden gedaan) en doen een curettage (kuizen van de baarmoeder door die proper te schrapen). Veel wordt er niet over gepraat of niet over gevraagd, zelden wordt er gezegd 'veel moed mevrouw'. Soms weet je ook niet of ze zelf hun kindje hebben proberen te doden door middel van medicijnen of bij eenillegale abortus 'kliniek', omdat abortus nog steeds verboden is in Ecuador.

Vorigemaandag is er ook iets heel raars gebeurd, een kuikentje (brancardvoerder) had aan Loes verteld dat de vorige nacht een vrouw in de pre parto was gestorven. Hartaanval, boef, dood. Iedereen lag te slapen, dus niemand had het echt gemerkt. Achteraf heeft Martine het aan een dokter gevraagd en die wou er precies niet echt over praten, hij riep er snel een resident bij en die zei dat de vrouw HIV had en ook aan de drugs was. De dokters zei dan 'oh yeah she was a junkie', zo van 'voila eigen schuld'. Maar veel wouden ze er precies niet over kwijt, super bizar. Maar zo vies!! Waarschijnlijk heeft die vrouw zitten roepen maar wat maakt zo een schreeuw nog uit boven al de andere schreeuwen? en voor de andere vrouwen die er ook lagen?! Brrr... alle het fijne weten we er niet van maar toch, het gedachte en vooral het feit dat er zo geheimzinning over wordt gedaan.

Maar stage is ook echt leuk hoor! Wat echt leuk is aan de stage is dat er een heel leuke werksfeer is, jawel raaar maar waar. Eenmaal dat je u overheen hebt gezet dat ze zo onvriendelijk zijn voor de vrouwen en je het personeel leert kennen zijn het wel toffe mensen. Wat echt leuk is dat hier iedereen zo vriendelijk is tegen iedereen (behalve de patiënten dan), de gynaecologen zijn bevriend met de kuismannen, de verpleegsters met de vroedvrouwne, de gynaecologen met de vroedvrouwen (tot romances toe) en tussen het personeel hangt er echt een leuke sfeer van veel lachen en vertellen en openheid. Er is hier niet zo een ding van ik sta boven u en jij voert mijn bevelen uit of omdat jij maar kuist groet ik u niet smorgens, nee! Iedereen lacht en is vriendelijk! (alle uitzonderingen maar die zijn meestal gewoon anti-België). Je hebt hier nooit het gevoel van 'jij bent maar een stagiairke', nee! je bent echt mee bij het team en ze betrekken u erbij, maken mopjes met jou, zijn nieuwsgierig en vriendelijk!.

Het is ook echt leuk dat we hier zo veel kunnen oefenenen!!, we lerenvollenbak hechten (iets dat in België heel moeilijk teleren is omdat de dokters hechten als er een knip is gezet), we mogenheel veel bevallingen doen (ik zit al aan 45 bevallingen) en iedere dag leer je iets bij of verbeteer je u technieken.Dat allemaal samen met de dankbaarheid van de meisjes en vrouwen die in het ziekenhuis bevallen maken het echt een top stage!! amaai, dan ga je graag die bus op iedere dag!

Verder buiten stage is alles ook wel leuk. Ik ben nog maar 2 keer echt ziek geweest, de eerste keer was het toen we naar Montañita waren. Montañita is zo de hippie strand van Ecuador, een mini klein dorpje aan zeemaar dat echt bruist van leven, overal zitten er mensen die iets van artisanale dingen verkopen, meestal zijn het buitelanders die verliefd zijn geworden op Montañita zelfen niet willen vertrekken waardoor ze uit noodzaak armbadjes of kettingen leren maken om die te verkopen en zo hun kost daar te kunnen verdienen. Vol met dready mensen en bob marley is erhet volkslied. Maar ook zo een heel flirterig sfeertje omdat ja bij al die hippie gedoe komt ook het andere hippie gedeelte :) en dat maakte het soms wel wat vies. Bon we hadden daar een hotelletje geboek voor 12 dollar met ontbijt en welkomscocktail maar die man die had zomaar uit het niets de datums verwisseld en we werden ineens een dag vroeger verwacht maar gezien dat we niet waren komen opdagen was het pech voor ons 70 dollar kwijt. Ik heb al mijn spaanse zinnen en bijna mijn schaarse spaanse scheldwoorden naar boven gehaald en ik heb me zo boos gemaakt en zelfs gedreigd om naar de politie te stappen dat ik boenk daarna ineens hoge koorts had. Uitgaan zat er niet meer in voor mij, heel de nacht geslapen om de dag erna voor Lindsay en Cindy te zorgen die diarree en overgeven hadden. Buiten al dat was Montañita heel mooi, een heel mooie strand waar er heel veel vlinders over vlogen, zeker 30 per minuut ofzo, zonder te overdrijven. De andere keer dat ik ziek was, was vorige week. Van maandag tot donderdag iedere dag overgeven. We hadden zondag een 'cangrejeada' thuis gemaakt. Een cangrejeada is het spaans voor krabfestijn. En een festijn in mijn maag werd het ook heel de week erna, amaai!. We waren zelf de krabben gaan kopen (levend), al de ingrediënten en een vriendin van Ronald ging het klaarmaken voor ons. Eerst moesten de beestje dood gestoken worden in het hart zoals vampieren, de vriendin van Ronald kreeg daarbij de bijnaam 'Buffy the vampire slayer' en daarna moesten die gekuist worden. Ik heb het kuizen gedaan en daarna gingen ze 15 min de pot in, in een jus van kei veel kruiden. Het eten was niet gemakkelijk want je moest met zo en hamertje het schil openbreken en dan kreeg je er maximum 4 lepels eetbaar spul uit. Ma voila, ik heb er zo 3 gegeten, waartussen een hele dikke, met fritje, ajuinensauceen achteraf nog een vanilleijsje met chocoladesauce. De dag erna, kotsmisselijk alles langs dezelfde weg er terug uit. En zo tot donderdag, ik moest maar het woord krab horen en ik zat op de vieze pot van de vestiares van de materniteit. Het gedachte aan de bacterieën dat daar waren deed niet veel goed en zo heb ik vorige week veel moeten crossen tussen de verloskamer en de vieze wc's van de vestiare. NU gaat het al beter en vandaag heb ik al vier empanadas gegeten.

We zijn ook naar het bruiloft geweest van mijn jongste tante. Tante Dianita is bijna 30 jaar, 4 maand zwanger en al 4 jaar samen met haar militairenvriendje Wilmer. Ze gingen vrijdag voor de civil trouwen (gemeente) en zaterdag voor de kerk. Wow dat was leuk!!. We zijn alle 4 gegaan, behalve cindy omdat ze nog veel werk had voor school, maar het was echt leuk. Vrijdag was het gewoon in zo een zaaltje waar we allemaal binnen moesten en waar een man de akte voorlas en ze moesten handtekenen. Bijna werden ze niet getrouwd door Lindsay en mijn schuld, net op het moment dat de aktenman vroeg 'heeft iemand een bezwaar tegen het huwelijk van Dianita en Wilmer, spreek nu of zwijg voor altijd' begonnen wij hevig met onze hand te schudden omdat we mijn opa wouden roepen dat hij bij ons moest komen staan om betere fotos te trekken. Al mijn tantes direct 'psst pssstt HAND NAAAR BENENDEN!!!!'. Genant!!
De dag erna was het menens, amaai. Iedereenvroeg op want er moest natuurlijk nogvan alles geregeld worden, zo hadden ze nog niet dewinkel gevonden waar de het bruidsboeket hadden besteld enzo duizend van die dingen. We zijn mee de kerk helpen versieren, vol metbloemen en daarna zijn we naar mijn tante gegaan dia kapster is (Tania). Daar heft zij onze haar heel mooi gemaakt en onze nagels, jawel onze nagels, very Ecuadorian style gegaan, en daarna zijn we ons kleed gaan aandoen. Blijkbaar had mijn mama al naar mijn tantes gebeld om te vragen of ik een deftig kleed had omdat zij zich zorgen maakte van hoe ik er weer bij ging lopen en ja oké iedereen had daar wel iets sjiek ma ik had ook wel een mooi bolletjes kleed gekocht voor amper 10 dollar in een tweedehandswinkel in Guayaquil, mijn meter viel bijna omver toen ik zei dat het tweedehands was. haha!
Het huwelijk in de kerk was heel mooi, gegeven door een pater die duidelijk ADHD had en ik heb kei hard moeten wenen. Ineens besefte ik dat mijn oma gestorven was en ik had ervoor al moeten wenen omdat er buiten dat iedereen heel lief is in mijn familie er toch veel problemen zijn onderling en dat het niet meer het zelfde is als vroeger, dat samen met het besef dat ik bijna terug moest gaan naar België en mijn grote maar zo liefdevolle familia moest achterlaten heeft echt een baby van mij gemaakt op die moment, woow, echt tranen en snikken enzo. Had ik niet verwacht maar ik kreeg heel veel troost knuffels van Loes en Lindsay en Martine en mijn tantes die het nog erger maakte. Ma we tof was natuurlijk. Het is zo leuk om hier bij de familie te zijn, dat verandert helemaal niet, de liefde dat ik van hun krijg is ongelofelijk. Ik kan binnen 1à jaar terug komen en ik weet dat ze mij nog evenveel graag gaan zien en apprecieren. Hun verhalen horen en hun horen lachen of soms gewoon naar mijn opa kijken kan me echt een warm gevoel van thuis geven, zo als vroeger helemaal.
Oke, na het huwelijk in de kerk was er natuurlijk een feest met eten en dat was ook heel leuk. Het was 30 min dansen, daarna ging de muziek uit en kreeg je u voorgerecht, 30 min terug dansen en dan hoofdgerecht en zo verder tot 2 uur s morgens. Wat wel grappig is, is dat alleen de mannen alcohol krijgen aangeboden, gevolg natuurlijk dat alle mannen zat waren en de vrouwen bloednuchter hun mannen naar huis moesten slepen. Bruidsman inbegrepen. We hebben van alles gedanst, van reggaeton tot Moskau en daarna iets waarbij je precies u schoenen heel de tijd moest afvegen. Mijn andere tante die 8 maand zwanger is (Marcela) heeft ook gedanst, haha dat was heel grappig, die heeft tot beneden zitten dansen met reggaeton. We hebben heel veel met al mijn nichtjes en neefjes en tantes en familie die ik niet eens kende gedanst en het was een heel leuke avond. De dag erna terug naar Guayaquil en iedere keer met een extra mooie herinnering aan mijn familie.

We zijn nu al terug 2 weekjes thuis en ondetussen is het eindwerk binnen, eindelijk!! wat een last dat er van mijn schouders viel!. We zijn ook terug 2 weken gaan werken, waarvan ik de laatste door de cangrejeada tussen pot en verloskamer heb gedaan, maar hard gewerkt hoor! Ik heb mijn eindevaluatie gekregen van de weken dat ik tot nu toe stage heb gedaan en het was heel goed! Dit maakt het allemaal nog leuker.
Nu volgen er ook nog groot nieuws: ik ga naar de Galapagos eilanden!! jaweel!! el papa heeft ervoor gezorgd dat ik niet alleen naar de Galapagos kan gaan maar ook naar een trip diep in de jungle in een eco lodge waar je heel veel vogels kan zien!! Ik vertrek nu vrijdag (2/4) tot dinsdag (6/4) naar de jungle en van de 16^de tot de 19^de zit in de Galapagos. Daartussen ga ik werken hoor voor degene die denken dat we hier alleen op vakantie zijn :).

Gisterenzijn de meisjes ook op reis vertrokken door Ecuador (Mindo, Cotopaxi, Baños, mss Cuenca en Montañita bis), ik ben gebleven omdat ik nu de dagen ga inhalen dat ik kwijtraak door naar de jungle en naar de Galapagos te gaan en ik ga ook eens mijn Guayaquileense famillie gaan bezoeken die ik nooit in mijn leven heb gezien. Ik heb hier een overgrootmoeder, zoals in de mama van mijn oma (die al gestorven is), en ik ga die gaan bezoeken. Ik ga dat morgen probereren te doen.

Vandaag ben ik samen met Martine naar Playas gegaan voor een daguitstapje en nog eens weg te zijn van deze grote, veel te warme en veel te drukke stad. Reis naar daar heen en terug is 10 dollar en je bent 4 uur onderweg in totaal (2 uur heen, 2 uur terug) Playas is een groot strand met heel veel strandstoelen en zoals overal aan het strand verbrand jeer door u parasol en door de factor 60 zonnemelk heen. Toen we daar op het strandstoel lagen te lezen kwam er een heel oud mannetje voorbij die snoepjes verkocht en die riep iets en we verschoten ons dood en die kwam 'oh maar je moet geen schrik hebben' en begon daar een hele uitleg te doen waarbij hij vooral Martine heel diep in de ogen keek en zo heeft hij een half uur serenades voor haar zitten zingen, haha. Een heeel lief meneertje, blijkbaar had hij ook veel buitelandse vriedinnetjes want hij haalde een schriftje tevoorschijn van allemaal vrouwen van overal in de wereld die er iets op hadden geschreven voor hem. Na de 30 uur serenade mochten we er ook iets op schrijven en hij heeft zijn trouw aan Martine beloofd. Dus met een 80 jaar oudevriendje erbij voor Martine zijn we vandaag terug naar huis gekomen, een vieze sandwich gegeten en nu ga ik met mijn tenen vol met zand slapen.

Binnenkort ben ik terug en ik ga ook wel blij zijn om terug te zijn, overlaatst mistte ik het gevoel van in Leuven te fietsen, de Blijde Inkomstraat naar beneden (want de Tiense mag niet), de metro te nemen in Brussel (betalend, want zwart rijden mag niet), Roger te aaien, bij Leila en Anabel te slapen, mama haar ceviche die het lekkerste blijft, papa zijn fruitsap s morgens op een zondag en van Filip is het te veel om op te noemen. Vriendinnen jullie zijn ook in mijn hart, allemaal!! (bel of skype eens, neem een voorbeeld aan Ilse:))! En Alexander, ook s Skypen aub, neem een voorbeeld aan Esteban (Steve) die in madrid zzit.

Muchos saludos calurosos (waarm, want dat is het zeker hier!!)

Bianca

Ps: ik ben blij dat de lente bij jullie ook begonnen is en dat we nu de zon delen! Balen wel van dat uurtje vroeger opstaan.